พระเวททั้งสี่โดยสังเขป

ฤคเวท: บทสวด

ฤคเวทเก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุด บทสวด (สูกตะ) 1,028 บท รวม 10,552 มนตร์ จัดเป็นสิบเล่มที่เรียกว่ามณฑล บทเหล่านี้สรรเสริญพระอัคนี (ไฟ) พระอินทร์ อุษา (รุ่งอรุณ) โสม และอำนาจอื่นอีกมาก และมีบางบท เช่น บทสวดแห่งการสร้างโลก (10.129) ที่ถามว่าโลกเริ่มต้นอย่างไร นักวิชาการส่วนใหญ่กำหนดอายุบทสวดส่วนมากไว้ในครึ่งหลังของสหัสวรรษที่สองก่อนคริสต์ศักราช

สามเวท: ทำนอง

สามเวทเป็นคัมภีร์แห่งบทเพลง มนตร์เกือบทั้งหมดปรากฏในฤคเวทด้วย แต่ที่นี่ใส่ทำนอง (สามัน) สำหรับขับร้องในพิธีโสม ผู้ขับร้องได้พัฒนาระบบบันทึกระดับเสียง และหลายคนเห็นว่าบทขับเหล่านี้เป็นรากแรกเริ่มของดนตรีอินเดีย

ยชุรเวท: พิธีกรรม

ยชุรเวทรวมบทท่องที่นักบวชผู้ลงมือประกอบพิธีเป็นผู้กล่าว มีสองสาขา ศุกลยชุรเวท (“ขาว”) แยกบทท่องออกจากคำอธิบาย ส่วนกฤษณยชุรเวท (“ดำ”) รวมบทท่องกับคำอธิบายร้อยแก้วไว้ด้วยกัน Vedyatra จะแสดงสองสาขาเคียงกันเป็นฉบับคู่ขนาน

อถรรพเวท: ชีวิตประจำวัน

อถรรพเวทรวมบทสวดเพื่อการรักษา การคุ้มครอง ความปรองดองในบ้าน อายุยืน และแผ่นดินเอง แสดงทั้งความห่วงใยของครัวเรือนสามัญและคำถามของนักคิด คู่มือ “บทสวดสำหรับชีวิตประจำวัน” พิจารณาเรื่องนี้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น

รักษาไว้ด้วยความทรงจำ

ตลอดประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ พระเวทไม่ได้ถูกอ่านแต่ถูกสวด ศิษย์ท่องจำจากครู โดยใช้วิธีสวดหลายแบบ (ปาฐะ) ที่ทวนคำในลำดับต่างกัน เพื่อไม่ให้เปลี่ยนไปแม้พยางค์เดียว ใน ค.ศ. 2003 ยูเนสโกประกาศให้ประเพณีการสวดพระเวทเป็นผลงานชิ้นเอกแห่งมรดกมุขปาฐะและมรดกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ

ตระกูลของผู้สวด (ศาขา) รักษาฉบับของแต่ละเวทที่ต่างกันเล็กน้อย เมื่อ Vedyatra เผยแพร่พระเวทเล่มใด จะระบุชื่อศาขาที่ตัวบทยึดตาม