நூல்கள் ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு இணைகின்றன
வேதங்கள், உபநிடதங்கள், இராமாயணம், மகாபாரதம், பகவத் கீதை ஆகியவை பெரும்பாலும் ஒரே மூச்சில் சேர்த்துச் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் அவை மிகவும் வேறுபட்ட வகை நூல்கள். இந்த வழிகாட்டி முழு நூலகத்தையும் காட்டும் ஒரு வரைபடம்.
இரண்டு பெரும் பிரிவுகள்: கேட்கப்பட்டதும் நினைவுகூரப்பட்டதும்
இந்திய மரபு தன் புனித இலக்கியத்தை இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறது. ஸ்ருதி, அதாவது “கேட்கப்பட்டது”, என்பது வேதம். இந்த நூல்கள் ஓர் ஆசிரியரால் இயற்றப்பட்டவை அல்ல. பண்டைய முனிவர்கள் (ரிஷிகள்) அவற்றை உணர்ந்தார்கள் என்று கருதப்படுகிறது. அவை சொல்லுக்குச் சொல் மாறாமல் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கையளிக்கப்பட்டன.
ஸ்மிருதி, அதாவது “நினைவுகூரப்படுவது”, என்பது பிற்கால நூல்களைக் குறிக்கிறது. இவற்றின் ஆசிரியர்கள் அறியப்பட்டவர்கள் அல்லது மரபுக் கதைகளில் இடம்பெறுபவர்கள். இரண்டு பெரும் இதிகாசங்கள், புராணங்கள், சட்ட நூல்கள் போன்றவை இதில் அடங்கும். அவை வேதத்திலிருந்து கருத்துகளைப் பெற்று, அதை மீண்டும் சொல்கின்றன, விளக்குகின்றன, வாழ்க்கையில் பொருத்திக் காட்டுகின்றன.
நான்கு வேதங்கள்
வேதங்கள் நான்கு: ரிக்வேதம் (துதிப் பாடல்கள்), சாமவேதம் (அதே வகைச் செய்யுள்கள், இசையோடு அமைக்கப்பட்டவை), யஜுர்வேதம் (சடங்குகளுக்கான மந்திர வாசகங்கள்), அதர்வவேதம் (நோய் நீக்கம், இல்லம், அன்றாட வாழ்க்கை ஆகியவற்றுக்கான பாடல்கள்).
ஒவ்வொரு வேதமும் அடுக்கடுக்காக வளர்ந்தது. சம்ஹிதை என்பது பாடல்கள் அல்லது மந்திர வாசகங்களின் மையத் தொகுப்பு. பிராமணங்கள் சடங்குகளை உரைநடையில் விளக்குகின்றன. “வன நூல்கள்” எனப்படும் ஆரண்யகங்கள், சடங்கின் பொருள் என்ன என்று சிந்திக்கின்றன. கடைசி அடுக்கான உபநிடதங்கள், ஆன்மாவையும் இறுதி உண்மையையும் பற்றிய கேள்விகளை ஆராய்கின்றன.
உபநிடதங்கள்
உபநிடதங்கள் வேதத்தை நிறைவு செய்வதால், அவை வேதாந்தம், அதாவது “வேதத்தின் முடிவு”, என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் பதின்மூன்று நூல்கள் பொதுவாக முதன்மை உபநிடதங்களாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன. கட உபநிடதத்தில் நசிகேதன் மரணத்திடம் கேள்வி கேட்பது போன்ற அவற்றின் உரையாடல்கள், பிற்காலத்தில் தோன்றிய ஏறக்குறைய எல்லா இந்தியத் தத்துவப் பள்ளிகளையும் வடிவமைத்தன.
பெருங்காப்பியங்கள்: இதிகாசம்
வால்மீகி இயற்றியதாகக் கருதப்படும் இராமாயணம், இராமனின் வனவாசம், சீதை கடத்திச் செல்லப்படுதல், அவளை மீட்டுக் கொண்டுவரும் போர் ஆகியவற்றைக் கூறுகிறது. வியாசர் இயற்றியதாகக் கருதப்படும் மகாபாரதம், பரத குலத்தின் இரண்டு கிளைகளுக்கு இடையே நீண்ட காலம் நீடித்த பகையையும், அது குருக்ஷேத்திரப் போரில் முடிவதையும் கூறுகிறது. மரபு இவற்றை இதிகாசம், அதாவது “இவ்வாறு நிகழ்ந்தது”, என்று அழைக்கிறது.
இரண்டு இதிகாசங்களும் பல கையெழுத்துப் பிரதி வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன. அறிஞர்கள் அவற்றை ஒப்பிட்டுத் திறனாய்வுப் பதிப்புகளை உருவாக்கியுள்ளனர். அந்தப் பதிப்புகளில் இடம்பெறாத, நன்கு அறியப்பட்ட நிகழ்வுகளை Vedyatra மக்களிடையே வழங்கும் மறுகூறல்கள் என்று குறிப்பிடுகிறது.
பகவத் கீதையின் இடம்
பகவத் கீதை ஒரு தனி நூல் அல்ல. அது மகாபாரதத்தின் ஆறாவது பருவத்தில் (பீஷ்ம பருவம்) உள்ள பதினெட்டு அத்தியாயங்கள். போர் தொடங்குவதற்குச் சற்று முன், அர்ஜுனன் மனம் தளர்கிறான். அவனுடைய தேரோட்டியான கிருஷ்ணன் அவனுக்குப் பதில் அளிக்கிறான். உபநிடதங்களின் கருத்துகளை ஒரே உரையாடலில் ஒன்றுதிரட்டுவதால், கீதை பெரும்பாலும் தனியாகவே படிக்கப்படுகிறது.
Vedyatra எவ்வாறு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளது
நூலகம் பகுதி ஒவ்வொரு நூலையும், அதில் இன்று எவ்வளவு படிக்கக் கிடைக்கிறது என்பதையும் காட்டுகிறது. படி பகுதி, வெளியிடப்பட்ட எந்த நூலையும் செய்யுளுக்குச் செய்யுளாகப் படிக்க உதவுகிறது. அதில் சமஸ்கிருத மூலம், ஒலிபெயர்ப்பு, சொற்பொருள், உங்கள் மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு ஆகியவை இருக்கும். கதைசொல்லி பகுதி முக்கிய நிகழ்வுகளை ஓவியங்களுடன் கூடிய கதைகளாக மீண்டும் சொல்கிறது. ஒவ்வொரு கதையும் அதற்கு அடிப்படையான செய்யுள்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.