การอ่านบทภาษาสันสกฤต

บทในอักษรเทวนาครี

ด้านบนคือบทในอักษรเทวนาครี ซึ่งเป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาสันสกฤตมากที่สุดในปัจจุบัน เขียนจากซ้ายไปขวา และตัวอักษรห้อยลงจากเส้นที่ลากอยู่ด้านบน ขีดเดี่ยว (।) จบครึ่งบท ขีดคู่ (॥) จบบท ตามด้วยเลขบท

ตลอดหลายศตวรรษ ภาษาสันสกฤตยังเขียนด้วยอักษรอื่นอีกมาก เช่น ครันถะ ศารทา เบงกาลี และเตลูกู เสียงเหมือนเดิม เปลี่ยนเพียงตัวอักษร

คำถ่ายอักษร

ใต้อักษรเทวนาครีคือบทเดียวกันในอักษรโรมัน ตามระบบสากลสำหรับถ่ายอักษรภาษาสันสกฤต (IAST) เครื่องหมายเหนือและใต้ตัวอักษรบอกวิธีออกเสียง: ā, ī และ ū เป็นสระเสียงยาว ṛ เป็นสระที่ออกเสียงใกล้กับ “ริ” (ฤ) ṭ และ ḍ ออกเสียงโดยม้วนลิ้นไปข้างหลัง ś และ ṣ เป็นเสียง “ศ” และ “ษ” สองแบบ ṃ ทำให้สระข้างหน้าเป็นเสียงนาสิก ḥ เป็นลมหายใจเบา ๆ หลังสระ

ดังนั้น kṛṣṇa จึงออกเสียงประมาณว่า “กฤษ-ณะ” และ karmaṇi ว่า “กัร-มะ-ณิ” เปิดหรือปิดคำถ่ายอักษรได้ใน “ตัวเลือกการแสดงผล”

เหตุใดคำจึงดูติดกัน

ภาษาสันสกฤตเชื่อมเสียงที่อยู่ติดกัน กระบวนการนี้เรียกว่าสนธิ คำจึงมักรวมกันในการเขียน ตัวอย่างเช่น yogasthaḥ kuru karmāṇi เป็นสามคำ แต่ในบทอื่น สองคำอาจหลอมเป็นสายยาวเดียว คำสมาส เช่น aśru-pūrṇa-ākula-īkṣaṇam “มีดวงตาเปี่ยมด้วยน้ำตาและว้าวุ่น” เชื่อมหลายคำเข้าด้วยกันได้

ทีละคำ

รายการทีละคำแยกบทออกเป็นคำและคำสมาส และให้ความหมายสั้น ๆ ของแต่ละคำ อ่านคู่กับคำถ่ายอักษรเพื่อดูว่าคำสันสกฤตคำใดให้ความหมายใด ความหมายสั้นโดยเจตนา คำแปลด้านล่างนำมาเรียงเป็นประโยค

เครื่องหมายเสียงพระเวท

บทจากพระเวทมีเครื่องหมายระดับเสียง (สวระ) ซึ่งกำกับวิธีสวด Vedyatra แสดงตามฉบับพิมพ์: เส้นใต้พยางค์ (◌॒) หมายถึงเสียงต่ำ อนุทาตตะ และขีดเล็กด้านบน (◌॑) หมายถึงเสียงตก สวริตะ พยางค์ที่ไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงสูง อุทาตตะ ตัวบทรุ่นหลังเช่นคีตาไม่มีเครื่องหมายเสียง

คำแปลและแหล่งที่มา

คำแปลปรากฏในภาษาที่คุณเลือกไว้ด้านบนของหน้า เปิด “แหล่งที่มา สัญญาอนุญาต และการตรวจทาน” เพื่อดูว่าภาษาสันสกฤตมาจากฉบับใด ใครแปล และนักวิชาการหรือเจ้าของภาษาตรวจทานแล้วหรือยัง หากมีสิ่งใดดูไม่ถูกต้อง “เสนอการแก้ไข” จะส่งไปยังผู้ตรวจทาน