अथर्ववेद · सूक्त 7.16

7.16.1

तां सवितः सत्यसवां सुचित्रामाहं वृणे सुमतिं विश्ववाराम् ।
यामस्य कण्वो अदुहत्प्रपीनां सहस्रधारां महिषो भगाय ॥ ७.१६.१ ॥

हे सविता, सत्यप्रेरक, त्या अत्यंत सुंदर, सर्वांना वरणीय सुमतीचे मी वरण करतो; जी कण्वाने या भरलेल्या, सहस्र धारांच्या (धेनूपासून) दुग्ध काढले; महान देवाने भाग्यासाठी.