ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 7.16

7.16.1

तां सवितः सत्यसवां सुचित्रामाहं वृणे सुमतिं विश्ववाराम् ।
यामस्य कण्वो अदुहत्प्रपीनां सहस्रधारां महिषो भगाय ॥ ७.१६.१ ॥

ହେ ସବିତା, ସତ୍ୟପ୍ରେରକ, ସେହି ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସମସ୍ତଙ୍କ ବରଣୀୟ ସୁମତିକୁ ମୁଁ ବରଣ କରେ; କଣ୍ୱ ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସହସ୍ର ଧାରାବିଶିଷ୍ଟ (ଧେନୁ) ରୁ ଦୁଗ୍ଧ ଦୋହନ କଲେ; ମହିଷ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ।