ใครเป็นผู้กล่าวในคีตา

กรอบชั้นนอก: กษัตริย์ตาบอดกับเสนาบดี

คีตาเปิดด้วยท้าวธฤตราษฎร์ กษัตริย์ตาบอดแห่งฝ่ายเการพ ผู้ตั้งคำถามว่า บุตรของตนและบุตรของปาณฑุทำอะไรเมื่อมาชุมนุมกันที่ทุ่งกุรุเกษตร นี่เป็นบทเดียวของท้าวธฤตราษฎร์ในคีตาทั้งเล่ม

พระองค์ถามสัญชัย เสนาบดีและสารถีของพระองค์ ฤๅษีวยาสได้ประทานตาทิพย์แก่สัญชัย เขาจึงเห็นและได้ยินทุกสิ่งในสนามรบอันไกล และกราบทูลแก่กษัตริย์ได้ ทุกสิ่งที่ตามมาคือคำกราบทูลของสัญชัย

บทสนทนาชั้นใน: อรชุนกับพระกฤษณะ

ระหว่างสองกองทัพ อรชุนขอให้พระกฤษณะผู้เป็นสารถีขับรถไปข้างหน้า เพื่อจะได้เห็นว่าตนต้องรบกับใคร เมื่อเห็นครู ญาติ และมิตรอยู่ฝ่ายตรงข้าม เขาก็วางคันธนูลงและไม่ยอมรบ

ตั้งแต่อัธยายะที่สองเป็นต้นไป คีตาส่วนใหญ่เป็นคำตอบของพระกฤษณะ โดยมีคำถามของอรชุนแทรกเข้ามากำกับทิศทาง: คนเราควรกระทำอย่างไร ตัวตนคืออะไร ความภักดีคืออะไร จะมีชีวิตโดยพ้นจากความกลัวและความโศกได้อย่างไร

ใครพูดมากเท่าใด

ตามการนับที่ใช้กันทั่วไป พระกฤษณะกล่าวราว 574 บทจาก 700 บท อรชุนราว 84 บท สัญชัยราว 41 บท และท้าวธฤตราษฎร์หนึ่งบท สัญชัยกลับมาในช่วงสำคัญ: เพื่อพรรณนากองทัพในอัธยายะที่ 1 ความโศกของอรชุนตอนต้นอัธยายะที่ 2 ภาพวิศวรูปของพระกฤษณะในอัธยายะที่ 11 และบทปิดท้ายของอัธยายะที่ 18

ชื่อที่เปลี่ยนไป

ผู้กล่าวไม่ค่อยใช้ชื่อตรง ๆ พระกฤษณะเรียกอรชุนว่า ปารถะ (บุตรของปฤถา) เกานเตยะ (บุตรของกุนตี) ภารตะ (ผู้สืบสายจากภรต) ธนัญชัย (ผู้ชนะทรัพย์) และอื่น ๆ อรชุนเรียกพระกฤษณะว่า เกศวะ มาธวะ ชนารทนะ โควินทะ และวารษเณยะ แต่ละชื่อมีนัยความหมายของตนเอง คำแปลของ Vedyatra จึงรักษาไว้

การติดตามผู้กล่าวบน Vedyatra

ทุกบทของคีตาบน Vedyatra ระบุผู้กล่าวและผู้ฟังไว้ใต้เลขบท เช่น “Śrī Kṛṣṇa to Arjuna” (พระกฤษณะกล่าวแก่อรชุน) เมื่อผู้กล่าวคนใหม่เริ่มพูด คำแปลจะขึ้นต้นด้วย “อรชุนกล่าวว่า” “พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า” หรือ “สัญชัยกล่าวว่า” เช่นเดียวกับในภาษาสันสกฤต