ഒരു സംസ്കൃത ശ്ലോകം വായിക്കുന്ന വിധം

ദേവനാഗരിയിലെ ശ്ലോകം

ഏറ്റവും മുകളിൽ ശ്ലോകം ദേവനാഗരിയിൽ കാണാം. ഇന്ന് സംസ്കൃതം എഴുതാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ലിപിയാണിത്. ഇത് ഇടത്തുനിന്ന് വലത്തോട്ടാണ് എഴുതുന്നത്. അക്ഷരങ്ങൾ മുകളിലൂടെ പോകുന്ന ഒരു വരയിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതുപോലെ കാണാം. ഒറ്റ വര (।) അർധശ്ലോകത്തിന്റെ അവസാനം കുറിക്കുന്നു. ഇരട്ട വര (॥) ശ്ലോകത്തിന്റെ അവസാനം കുറിക്കുന്നു; അതിനുശേഷം ശ്ലോകസംഖ്യ വരുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഗ്രന്ഥ, ശാരദ, ബംഗാളി, തെലുങ്ക് തുടങ്ങി മറ്റു പല ലിപികളിലും സംസ്കൃതം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നുതന്നെയാണ്; അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രമേ മാറുന്നുള്ളൂ.

ലിപ്യന്തരണം

ദേവനാഗരിക്ക് താഴെ അതേ ശ്ലോകം റോമൻ അക്ഷരങ്ങളിൽ കാണാം. ഇതിന് സംസ്കൃത ലിപ്യന്തരണത്തിനുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര അക്ഷരമാല (IAST) ഉപയോഗിക്കുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾക്ക് മുകളിലും താഴെയുമുള്ള ചിഹ്നങ്ങൾ അവ എങ്ങനെ ഉച്ചരിക്കണമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു: ā, ī, ū എന്നിവ ദീർഘസ്വരങ്ങളാണ്; ṛ “രി”യോട് അടുത്ത ഒരു സ്വരമാണ്; ṭ, ḍ എന്നിവ നാവ് പിന്നോട്ട് മടക്കി ഉച്ചരിക്കുന്നു; ś, ṣ എന്നിവ “ഷ”യോട് സാമ്യമുള്ള രണ്ടുതരം ശബ്ദങ്ങളാണ്; ṃ തൊട്ടുമുമ്പുള്ള സ്വരത്തെ അനുനാസികമാക്കുന്നു; ḥ ഒരു സ്വരത്തിനു ശേഷമുള്ള മൃദുവായ ശ്വാസശബ്ദമാണ്.

അതിനാൽ kṛṣṇa ഏകദേശം “ക്രിഷ്-ണ” എന്നും karmaṇi “കർ-മ-ണി” എന്നും ഉച്ചരിക്കുന്നു. “പ്രദർശന ഓപ്ഷനുകൾ” എന്നതിൽ ലിപ്യന്തരണം ഓണാക്കുകയോ ഓഫാക്കുകയോ ചെയ്യാം.

വാക്കുകൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്നതായി തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്

സംസ്കൃതത്തിൽ അടുത്തടുത്തുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കൂടിച്ചേരുന്നു; ഈ പ്രക്രിയയെ സന്ധി എന്നു പറയുന്നു. അതിനാൽ എഴുത്തിൽ വാക്കുകൾ പലപ്പോഴും ലയിച്ചുചേരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, yogasthaḥ kuru karmāṇi മൂന്നു വാക്കുകളാണ്; എന്നാൽ മറ്റു ശ്ലോകങ്ങളിൽ രണ്ടു വാക്കുകൾ ചേർന്ന് ഒരു നീണ്ട ശൃംഖലയായി മാറിയേക്കാം. “കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ” എന്നർഥമുള്ള aśru-pūrṇa-ākula-īkṣaṇam പോലുള്ള സമാസപദങ്ങൾക്ക് പല വാക്കുകളെ ഒന്നിച്ചു ചേർക്കാൻ കഴിയും.

പദാനുപദം

പദാനുപദ പട്ടിക ശ്ലോകത്തെ അതിലെ വാക്കുകളും സമാസങ്ങളുമായി വേർതിരിച്ച് ഓരോന്നിനും ചുരുക്കത്തിൽ അർഥം നൽകുന്നു. ഏത് സംസ്കൃത വാക്ക് ഏത് ആശയം വഹിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത് ലിപ്യന്തരണത്തോടൊപ്പം വായിക്കുക. അർഥങ്ങൾ മനഃപൂർവം ചുരുക്കിയതാണ്; താഴെയുള്ള പരിഭാഷ അവയെ ചേർത്ത് ഒരു വാക്യമാക്കുന്നു.

വൈദിക സ്വരങ്ങൾ

വേദങ്ങളിലെ മന്ത്രങ്ങൾക്ക് സ്വരഭേദങ്ങൾ (സ്വരം) ഉണ്ട്; അവ എങ്ങനെ ചൊല്ലണമെന്നതിന് ഇവ വഴികാട്ടിയായിരുന്നു. അച്ചടിച്ച പതിപ്പുകളിലേതുപോലെയാണ് Vedyatra അവ കാണിക്കുന്നത്: ഒരു അക്ഷരത്തിന് താഴെയുള്ള വര (◌॒) താഴ്ന്ന സ്വരമായ അനുദാത്തത്തെയും, മുകളിലുള്ള ചെറിയ കുത്തനെയുള്ള വര (◌॑) താഴുന്ന സ്വരമായ സ്വരിതത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അടയാളമില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഉയർന്ന സ്വരമായ ഉദാത്തമാണ്. ഗീത പോലുള്ള പിൽക്കാല ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ സ്വരചിഹ്നങ്ങളില്ല.

പരിഭാഷയും അതിന്റെ ഉറവിടവും

പേജിന്റെ മുകളിൽ നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഭാഷയിലാണ് പരിഭാഷ കാണുക. സംസ്കൃതപാഠം ഏത് പതിപ്പിൽ നിന്നാണ്, ആരാണ് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത്, ഒരു പണ്ഡിതനോ മാതൃഭാഷക്കാരനോ ഇതിനകം അത് പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നിവ അറിയാൻ “ഉറവിടം, ലൈസൻസ്, പരിശോധന” തുറക്കുക. എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി തോന്നിയാൽ, “തിരുത്ത് നിർദ്ദേശിക്കുക” അത് പരിശോധകർക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.