คำสำคัญ: ธรรม กรรม โยคะ
คำสันสกฤตเพียงไม่กี่คำแบกความหมายส่วนใหญ่ของคัมภีร์เหล่านี้ไว้ คำแปลทำได้เพียงเข้าใกล้ จึงเป็นประโยชน์ที่จะรู้ขอบเขตความหมายของคำเหล่านั้น
ธรรม (dharma)
ธรรมมาจากรากศัพท์ที่แปลว่า “ทรงไว้” หรือ “ค้ำจุน” คือสิ่งที่ยึดบุคคล ครอบครัว และโลกไว้ด้วยกัน: หน้าที่ ความประพฤติชอบ กฎ และระเบียบของสรรพสิ่ง ในคีตา สวธรรมคือหน้าที่ของตนเอง การกระทำที่ถูกต้องสำหรับฐานะและธรรมชาติของตน (3.35) คำแปลใช้ “หน้าที่” “ความชอบธรรม” หรือ “กฎ” และคงคำสันสกฤตไว้เมื่อไม่มีคำใดเหมาะ
กรรม (karma)
แรกเริ่มกรรมหมายถึงเพียง “การกระทำ” และในพระเวทหมายถึงการประกอบพิธีกรรมเป็นพิเศษ ต่อมาจึงหมายถึงผลที่การกระทำทิ้งไว้ ซึ่งกำหนดสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปด้วย คำสอนที่รู้จักกันดีที่สุดของคีตาเป็นเรื่องกรรม: จงกระทำ แต่อย่ายึดติดในผลของการกระทำ (2.47)
โยคะ (yoga)
โยคะมาจากรากศัพท์ที่แปลว่า “ประกอบเข้าด้วยกัน” หรือ “เทียมแอก” ในคีตาหมายถึงวินัยหรือหนทาง และหมายถึงสภาวะจิตที่ตั้งมั่นด้วย: “ความสม่ำเสมอแห่งจิตเรียกว่าโยคะ” (2.48) คีตากล่าวถึงกรรมโยคะ หนทางแห่งการกระทำ ชญานโยคะ หนทางแห่งความรู้ และภักติโยคะ หนทางแห่งความภักดี
อาตมันและพรหมัน
อาตมันคือตัวตน: ไม่ใช่ร่างกายหรือจิตที่เปลี่ยนแปลง แต่คือสิ่งที่รับรู้ผ่านทั้งหมดนั้น พรหมันคือความจริงสูงสุดเบื้องหลังโลกทั้งมวล อุปนิษัทถามว่าทั้งสองสัมพันธ์กันอย่างไร และสำนักคิดต่าง ๆ ตอบต่างกัน อัธยายะที่สองของคีตาพรรณนาตัวตนว่าไม่เคยเกิดและไม่เคยตาย (2.20)
ภักติและโมกษะ
ภักติคือความภักดีด้วยความรักต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คีตาเสนอว่าเป็นหนทางที่เปิดแก่ทุกคน โมกษะคือความหลุดพ้น: อิสรภาพจากวัฏจักรแห่งการเกิดและการตาย และจากความทุกข์ที่มากับวัฏจักรนั้น ประเพณีต่าง ๆ อธิบายทั้งสองคำด้วยถ้อยคำของตนเอง
การอ่านหลายแบบ
ตลอดสองพันปี ครูจากหลายสำนักได้เขียนอรรถกถาที่อ่านคำเหล่านี้ต่างกัน คำแปลของ Vedyatra มุ่งอยู่ใกล้ภาษาสันสกฤตและไม่ยึดตามสำนักใดสำนักหนึ่ง ในที่ที่แสดงอรรถกถา จะระบุไว้ชัดเจนว่าเป็นอรรถกถา