அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 15.7

15.7.1

स महिमा सद्रुर्भूत्वान्तं पृथिव्या अगच्छत्समुद्रोऽभवत् ॥ १५.७.१ ॥

அந்த மகிமை சத்ரு ஆகி பூமியின் எல்லையை அடைந்தது; அது சமுத்திரமாயிற்று.

तं प्रजापतिश्च परमेष्ठी च पिता च पितामहश्चापश्च श्रद्धा च वर्षं भूत्वानुव्यवर्तयन्त ॥ १५.७.२ ॥

அவரை பிரஜாபதியும், பரமேஷ்டியும், தந்தையும், பிதாமகனும், நீர்களும், சிரத்தையும், மழையுமாகி பின்தொடர்ந்து திரும்பச் செய்தனர்.

ऐनमापो गच्छन्त्यैनं श्रद्धा गच्छत्यैनं वर्षं गच्छति य एवं वेद ॥ १५.७.३ ॥

இவ்வாறு அறிபவனிடம் நீர்கள் வருகின்றன; அவனிடம் சிரத்தை வருகிறது; அவனிடம் மழை வருகிறது.

तं श्रद्धा च यज्ञश्च लोकश्चान्नं चान्नाद्यं च भूत्वाभिपर्यावर्तन्त ॥ १५.७.४ ॥

அவரை சிரத்தையும், யஞ்ஞமும், உலகமும், உணவும், உண்ணத்தக்கதுமாகி சுற்றி வளைத்துத் திருப்பினர்.

ऐनं श्रद्धा गच्छत्यैनं यज्ञो गच्छत्यैनं लोको गच्छत्यैनमन्नं गच्छत्यैनमन्नाद्यं गच्छति य एवं वेद ॥ १५.७.५ ॥

இவ்வாறு அறிபவனிடம் சிரத்தை வருகிறது; யஞ்ஞம் வருகிறது; உலகம் வருகிறது; உணவு வருகிறது; உண்ணத்தக்கது வருகிறது.