અથર્વવેદ · સૂક્ત 7.59

7.59.1

यदाशसा वदतो मे विचुक्षुभे यद्याचमानस्य चरतो जनामनु ।
यदात्मनि तन्वो मे विरिष्टं सरस्वती तदा पृणद्घृतेन ॥ ७.५९.१ ॥

હું બોલવાની ઇચ્છાથી વિચલિત થયો ત્યારે, લોકોમાં યાચના કરતો ફર્યો ત્યારે, મારા શરીરમાં ખામી સર્જાઈ ત્યારે, ત્યારે સરસ્વતી તેને ઘીથી ભરી દો.

सप्त क्षरन्ति शिशवे मरुत्वते पित्रे पुत्रासो अप्यवीवृतन्न् ऋतानि ।
उभे इदस्योभे अस्य राजत उभे यतेते उभे अस्य पुष्यतः ॥ ७.५९.२ ॥

સાત ધારાઓ મરુતો સહિતના શિશુ માટે વહે છે; પુત્રોએ પિતા માટે ઋતોને પ્રગટ કર્યા. એના બન્ને પ્રકાશે છે, એના બન્ને પ્રયત્ન કરે છે, એના બન્ને પુષ્ટ થાય છે.