अथर्ववेद · सूक्त 6.127

6.127.1

विद्रधस्य बलासस्य लोहितस्य वनस्पते ।
विसल्पकस्यौषधे मोच्छिषः पिशितं चन ॥ ६.१२७.१ ॥

हे वनस्पती, विद्रधी, बलास, रक्तविकार आणि विसर्प यांच्या औषधा, मांसात राहू नकोस.

यौ ते बलास तिष्ठतः कक्षे मुष्कावपश्रितौ ।
वेदाहं तस्य भेषजं चीपुद्रुरभिचक्षणम् ॥ ६.१२७.२ ॥

हे बलासा, तुझ्या काखेत लोंबणाऱ्या दोन वृषणाकार गाठींचे औषध मला ठाऊक आहे; ते चीपुद्रु नावाचे रोपटे, सर्वांना दिसणारे.

यो अङ्ग्यो यः कर्ण्यो यो अक्ष्योर्विसल्पकः ।
वि वृहामो विसल्पकं विद्रधं हृदयामयम् ।
परा तमज्ञातं यक्ष्ममधराञ्चं सुवामसि ॥ ६.१२७.३ ॥

अवयवांत, कानांत, डोळ्यांत जो विसर्प आहे, त्या विसर्पाला आम्ही दूर करतो; विसर्प, विद्रधी, हृदयरोग दूर करतो; त्या अज्ञात यक्ष्माला खाली पळवून लावतो.