अथर्ववेद · सूक्त 20.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.123.1
तत्सूर्यस्य देवत्वं तन् महित्वं मध्या कर्तोर्विततं सं जभार ।
यदेदयुक्त हरितः सधस्थादाद्रात्री वासस्तनुते सिमस्मै ॥ २०.१२३.१ ॥
सूर्याचे ते देवत्व आणि ते महत्त्व आहे; मध्यभागी पसरलेल्या कर्त्याला त्याने एकत्र आणले. जेव्हा तपकिरी घोडे आपल्या सामाईक स्थानापासून जुंपले गेले, तेव्हा रात्र त्याच्यासाठी वस्त्र विणते.
20.123.2
तन् मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योरुपस्थे ।
अनन्तमन्यद्रुशदस्य पाजः कृष्णमन्यद्धरितः सं भरन्ति ॥ २०.१२३.२ ॥
ते मित्र आणि वरुण यांच्या दर्शनासाठी आहे; सूर्य द्युलोकाच्या मांडीवर रूप निर्माण करतो. त्याचे एक तेज अनंत व तेजस्वी आहे, दुसरे काळे आहे; तपकिरी घोडे त्यांना एकत्र वाहून नेतात.