அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.123.1
तत्सूर्यस्य देवत्वं तन् महित्वं मध्या कर्तोर्विततं सं जभार ।
यदेदयुक्त हरितः सधस्थादाद्रात्री वासस्तनुते सिमस्मै ॥ २०.१२३.१ ॥
சூரியனின் அந்த தெய்வத்தன்மையும் அந்த மகிமையும் ஆகும்; நடுவில் விரிந்திருந்த படைப்பாளியை அவன் ஒன்றாகத் திரட்டிக்கொண்டான். பழுப்பு நிறக் குதிரைகள் தங்கள் பொது இருப்பிடத்திலிருந்து பூட்டப்பட்டபோது, இரவு அவனுக்காக ஆடை நெய்கிறது.
20.123.2
तन् मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योरुपस्थे ।
अनन्तमन्यद्रुशदस्य पाजः कृष्णमन्यद्धरितः सं भरन्ति ॥ २०.१२३.२ ॥
அது மித்திரனும் வருணனும் காண்பதற்காக; சூரியன் வானத்தின் மடியில் உருவை உண்டாக்குகிறான். அவனுடைய ஒரு ஒளி எல்லையற்றதும் பிரகாசமானதும்; மற்றொன்று கருமையானது; பழுப்புக் குதிரைகள் அவற்றை ஒன்றாகச் சுமந்து செல்கின்றன.