अथर्ववेद · सूक्त 6.33

6.33.1

यस्येदमा रजो युजस्तुजे जना नवं स्वः ।
इन्द्रस्य रन्त्यं बृहत् ॥ ६.३३.१ ॥

ज्याच्या बलाने हे जग जुंपलेल्या रथासारखे लोकांसाठी नवे स्वर्ग होते; इंद्राचे ते महान आणि आनंददायी सामर्थ्य.

नाधृष आ दधृषते धृषाणो धृषितः शवः ।
पुरा यथा व्यथिः श्रव इन्द्रस्य नाधृषे शवः ॥ ६.३३.२ ॥

अजिंक्याला धाडसी इंद्र धाडसाने आव्हान देतो; पूर्वीप्रमाणे भय, इंद्राची कीर्ती आणि अजेय बल.

स नो ददातु तां रयिमुरुं पिशङ्गसंदृशम् ।
इन्द्रः पतिस्तुविष्टमो जनेष्वा ॥ ६.३३.३ ॥

तो इंद्र आम्हाला ते विशाल, सोनेरी रूपाचे धन देवो; लोकांमध्ये सर्वात बलवान इंद्रच स्वामी आहे.