ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.150

1.150.1

पु॒रु त्वा॑ दा॒श्वान्वो॑चे अ॒रिर॑ग्ने॒ तव॑ स्वि॒दा ।
तो॒दस्ये॑व शर॒ण आ म॒हस्य॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳ ଉପାସକ ରୂପେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁଭାବେ ସ୍ତୁତି କରେ; ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ଥାଏ, ଅଙ୍କୁଶ ତଳେ ଥିବା ପରି, ମହାନଙ୍କ ଶରଣରେ।

व्य॑नि॒नस्य॑ ध॒निनः॑ प्रहो॒षे चि॒दर॑रुषः ।
क॒दा च॒न प्र॒जिग॑तो॒ अदे॑वयोः ॥

ଶତ୍ରୁ ଓ ଧନବାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରୁ, ଅଚଳ ଏବଂ ଦେବଭକ୍ତିହୀନ ଲୋକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ସେମାନେ କେବେ ବି ଆମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

स च॒न्द्रो वि॑प्र॒ मर्त्यो॑ म॒हो व्राध॑न्तमो दि॒वि ।
प्रप्रेत्ते॑ अग्ने व॒नुषः॑ स्याम ॥

ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହେ ବିପ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସର୍ବାଧିକ ପୋଷକ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମର ଉପାସକ ହେଉ।