અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.119

20.119.1

अस्तावि मन्म पूर्व्यं ब्रह्मेन्द्राय वोचत ।
पूर्वीर्ऋतस्य बृहतीरनूषत स्तोतुर्मेघा असृक्षत ॥ २०.११९.१ ॥

આ પ્રાચીન સ્તુતિ ગવાઈ છે; ઇન્દ્ર માટે બ્રહ્મમંત્ર ઉચ્ચારો. ઋતની અનેક મહાન ઋચાઓએ તેમની સ્તુતિ કરી; સ્તોતાની મેધા વહી.

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः ।
अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥ २०.११९.२ ॥

ઉત્સુક વિપ્રોએ મધુર, ઘીથી ટપકતા અર્કનું ગાન કર્યું. અમારા માટે ધન વિસ્તર્યું, અમારા માટે વૃષ્ણ્ય બળ; અમારા માટે નિચોવેલા સોમબિંદુ.