ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.119

20.119.1

अस्तावि मन्म पूर्व्यं ब्रह्मेन्द्राय वोचत ।
पूर्वीर्ऋतस्य बृहतीरनूषत स्तोतुर्मेघा असृक्षत ॥ २०.११९.१ ॥

ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତି ଗାଯାଗଲା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଋତର ଅନେକ ମହାନ ଋକ୍ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସ୍ତୋତାର ମେଧା ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः ।
अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥ २०.११९.२ ॥

ଉତ୍ସୁକ ବିପ୍ରମାନେ ମଧୁର, ଘୃତଝରା ଅର୍କ ଗାନ କଲେ। ଆମ ପାଇଁ ଧନ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଆମ ପାଇଁ ବୃଷ୍ଣ୍ୟ ବଳ; ଆମ ପାଇଁ ନିଙ୍ଡାଯାଇଥିବା ସୋମବିନ୍ଦୁ।