अथर्ववेद · सूक्त 20.119

20.119.1

अस्तावि मन्म पूर्व्यं ब्रह्मेन्द्राय वोचत ।
पूर्वीर्ऋतस्य बृहतीरनूषत स्तोतुर्मेघा असृक्षत ॥ २०.११९.१ ॥

ही प्राचीन स्तुती गायिली गेली; इंद्रासाठी ब्रह्ममंत्र उच्चारा. ऋताच्या अनेक महान ऋचांनी त्याची स्तुती केली; स्तोत्यांची मेधा प्रवाहित झाली.

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः ।
अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥ २०.११९.२ ॥

उत्सुक विप्रांनी मधुर, घृतस्रावी अर्क गायिला. आमच्यासाठी धन पसरले, आमच्यासाठी वृष्ण्य बल; आमच्यासाठी पिळलेले सोमबिंदू.