अथर्ववेद · सूक्त 20.42

20.42.1

वाचमष्टापदीमहं नवस्रक्तिमृतस्पृशम् ।
इन्द्रात्परि तन्वं ममे ॥ २०.४२.१ ॥

इंद्रापासून मी आठ पदांची, नऊ धाग्यांनी विणलेली, ऋताला स्पर्श करणारी वाणी माझ्या देहाभोवती रचतो.

अनु त्वा रोदसी उभे क्रक्षमाणमकृपेताम् ।
इन्द्र यद्दस्युहाभवः ॥ २०.४२.२ ॥

हे इंद्रा, तू दस्युहन्ता झालास तेव्हा गर्जणाऱ्या तुझ्यामागे दोन्ही लोक थरथरले.

उत्तिष्ठन्न् ओजसा सह पीत्वी शिप्रे अवेपयः ।
सोममिन्द्र चमू सुतम् ॥ २०.४२.३ ॥

हे इंद्रा, उठून, बलाने पिऊन तू आपले जबडे कंपवलेस; दोन पात्रांत पिळलेला सोम.