அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.42

20.42.1

वाचमष्टापदीमहं नवस्रक्तिमृतस्पृशम् ।
इन्द्रात्परि तन्वं ममे ॥ २०.४२.१ ॥

இந்திரனிடமிருந்து நான் எட்டடி கொண்ட, ஒன்பது இழைகளாக நெய்யப்பட்ட, ருதத்தைத் தொடும் வாக்கை என் உடலைச் சுற்றி அளக்கிறேன்.

अनु त्वा रोदसी उभे क्रक्षमाणमकृपेताम् ।
इन्द्र यद्दस्युहाभवः ॥ २०.४२.२ ॥

இந்திரா, நீ தஸ்யுக்களைக் கொல்பவனாக ஆனபோது, கர்ஜிக்கும் உன் பின்னே இரு உலகங்களும் நடுங்கின.

उत्तिष्ठन्न् ओजसा सह पीत्वी शिप्रे अवेपयः ।
सोममिन्द्र चमू सुतम् ॥ २०.४२.३ ॥

இந்திரா, எழுந்து, வலிமையுடன் பருகி, உன் தாடைகளை நடுங்கச் செய்தாய்; இரு கலங்களில் பிழிந்த சோமத்தை.