अथर्ववेद · सूक्त 6.142

6.142.1

उच्छ्रयस्व बहुर्भव स्वेन महसा यव ।
मृणीहि विश्वा पात्राणि मा त्वा दिव्याशनिर्वधीत् ॥ ६.१४२.१ ॥

हे यवा, आपल्या स्वतःच्या सामर्थ्याने वर ये, भरपूर हो. सर्व पात्रे दळून टाक; दिव्य वज्र तुला मारू नये.

आशृण्वन्तं यवं देवं यत्र त्वाच्छावदामसि ।
तदुच्छ्रयस्व द्यौरिव समुद्र इवैध्यक्षितः ॥ ६.१४२.२ ॥

हे यवा, तू ऐकणारा देव आहेस; जिथे आम्ही तुला बोलावतो. म्हणून वर ये; आकाश आणि समुद्रासारखा अक्षय हो.

अक्षितास्त उपसदोऽक्षिताः सन्तु राशयः ।
पृणन्तो अक्षिताः सन्त्वत्तारः सन्त्वक्षिताः ॥ ६.१४२.३ ॥

तुझी आसने अक्षय होवोत, राशीही अक्षय होवोत. भरणारे अक्षय होवोत, खाणारेही अक्षय होवोत.