அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 6.142

6.142.1

उच्छ्रयस्व बहुर्भव स्वेन महसा यव ।
मृणीहि विश्वा पात्राणि मा त्वा दिव्याशनिर्वधीत् ॥ ६.१४२.१ ॥

ஓ பார்லியே, உன் சொந்த வலிமையால் எழுந்து பெருகு. எல்லாப் பாத்திரங்களையும் அரை. வானத்து இடி உன்னைத் தாக்காதிருக்கட்டும்.

आशृण्वन्तं यवं देवं यत्र त्वाच्छावदामसि ।
तदुच्छ्रयस्व द्यौरिव समुद्र इवैध्यक्षितः ॥ ६.१४२.२ ॥

பார்லியே, நீ கேட்கும் தெய்வம்; உன்னை நாங்கள் அழைக்கும் இடத்தில் நீ கேட்பாய். ஆகையால் எழுந்து வானம் போலவும் கடல் போலவும் அழியாதவனாகு.

अक्षितास्त उपसदोऽक्षिताः सन्तु राशयः ।
पृणन्तो अक्षिताः सन्त्वत्तारः सन्त्वक्षिताः ॥ ६.१४२.३ ॥

உன் இருக்கைகள் அழியாதிருக்கட்டும், குவியல்களும் அழியாதிருக்கட்டும். நிரப்புபவர்கள் அழியாதிருக்கட்டும், உண்பவர்களும் அழியாதிருக்கட்டும்.