ઋગ્વેદ · સૂક્ત 5.84

5.84.1

बळि॒त्था पर्व॑तानां खि॒द्रं बि॑भर्षि पृथिवि ।
प्र या भूमिं॑ प्रवत्वति म॒ह्ना जि॒नोषि॑ महिनि ॥

હે વિશાળ પૃથ્વી, પર્વતોની વચ્ચે આ રીતે તું દૃઢ આધાર ધારણ કરે છે. હે જળવતી, હે મહિમામયી, તું તારી મહિમાથી ભૂમિને વિસ્તારે છે.

स्तोमा॑सस्त्वा विचारिणि॒ प्रति॑ ष्टोभन्त्य॒क्तुभिः॑ ।
प्र या वाजं॒ न हेष॑न्तं पे॒रुमस्य॑स्यर्जुनि ॥

હે વિવેકી, સ્તુતિઓ રાત્રિઓ સાથે તારા તરફ ગૂંજે છે. જે તું ઘોડાની જેમ હણહણતા બળને અને પુષ્કળ ધનને ધારણ કરે છે, હે તેજસ્વિની.

दृ॒ळ्हा चि॒द्या वन॒स्पती॑न्क्ष्म॒या दर्ध॒र्ष्योज॑सा ।
यत्ते॑ अ॒भ्रस्य॑ वि॒द्युतो॑ दि॒वो वर्ष॑न्ति वृ॒ष्टयः॑ ॥

જે તું દૃઢ વૃક્ષોને પણ પૃથ્વીના બળથી તારા ઓજસથી કંપાવે છે. જ્યારે તારી વીજળીઓ મેઘમાંથી અને આકાશમાંથી વરસે છે, ત્યારે વૃષ્ટિઓ વરસે છે.