अथर्ववेद · सूक्त 20.138

20.138.1

महाँ इन्द्रो य ओजसा पर्जन्यो वृष्टिमामिव ।
स्तोमैर्वत्सस्य वावृधे ॥ २०.१३८.१ ॥

महान इंद्र, जो आपल्या ओजाने पर्जन्य जसा पाऊस देतो, तो वत्साच्या स्तोत्रांनी वाढला आहे.

प्रजामृतस्य पिप्रतः प्र यद्भरन्त वह्नयः ।
विप्रा ऋतस्य वाहसा ॥ २०.१३८.२ ॥

ऋताचे पोषण करणारी प्रजा जेव्हा वह्नींनी पुढे नेली, तेव्हा विप्रांनी ऋताच्या वहनाने (तसे केले).

कण्वाः इन्द्रं यदक्रत स्तोमैर्यज्ञस्य साधनम् ।
जामि ब्रुवत आयुधम् ॥ २०.१३८.३ ॥

कण्वांनी जेव्हा इंद्राला स्तोत्रांनी यज्ञाचे साधन केले, तेव्हा तो बोलणाऱ्यासाठी बंधूसारखे आयुध झाला.