अथर्ववेद · सूक्त 20.7

20.7.1

उद्घेदभि श्रुतामघं वृषभं नर्यापसम् ।
अस्तारमेषि सूर्य ॥ २०.७.१ ॥

प्रसिद्ध धन असलेल्या, वृषभ, मनुष्यांमध्ये कर्तृत्ववान अशा त्याच्याकडे खरोखर उठा; तू वज्र फेकणारा आहेस, सूर्याकडे जातोस.

नव यो नवतिं पुरो बिभेद बाह्वोजसा ।
अहिं च वृत्रहावधीत् ॥ २०.७.२ ॥

ज्याने आपल्या बाहूंच्या बळाने नव्वद दुर्ग फोडले; वृत्रहंत्याने अहीलाही ठार मारले.

स न इन्द्रः शिवः सखाश्वावद्गोमद्यवमत् ।
उरुधारेव दोहते ॥ २०.७.३ ॥

तो इंद्र आमच्यासाठी कल्याणकारी मित्र आहे; घोडे, गाई, यव यांनी समृद्ध; बहुधारा गाय जसे दूध देते तसे (देतो).

इन्द्र क्रतुविदं सुतं सोमं हर्य पुरुष्टुत ।
पिबा वृषस्व तातृपिम् ॥ २०.७.४ ॥

हे इंद्रा, यज्ञाचा हेतू जाणणाऱ्या, बहुस्तुत, पिळलेल्या सोमाकडे ये; पी, आनंदित हो, तृप्त होईपर्यंत.