અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.23

6.23.1

सस्रुषीस्तदपसो दिवा नक्तं च सस्रुषीः ।
वरेण्यक्रतुरहमपो देवीरुप ह्वये ॥ ६.२३.१ ॥

દિવસે અને રાત્રે વહેતા તે વહેતા જળોને, શ્રેષ્ઠ સંકલ્પવાળો હું દિવ્ય જળોને બોલાવું છું.

ओता आपः कर्मण्या मुञ्चन्त्वितः प्रणीतये ।
सद्यः कृण्वन्त्वेतवे ॥ ६.२३.२ ॥

વણેલાની જેમ વ્યાપ્ત, કર્મયોગ્ય જળો અહીંથી અમને મુક્ત કરે, આગળ લઈ જવા માટે; તરત જ તેમને ગમનયોગ્ય બનાવે.

देवस्य सवितुः सवे कर्म कृण्वन्तु मानुषाः ।
शं नो भवन्त्वप ओषधीः शिवाः ॥ ६.२३.३ ॥

દેવ સવિતાની પ્રેરણાથી મનુષ્યો પોતાનું કર્મ કરે; જળ અને ઔષધિઓ અમારા માટે શાંતિદાયક અને કલ્યાણકારી બને.