ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.10

1.10.91

सो꣢म꣣ꣳ रा꣡जा꣢नं꣣ व꣡रु꣢णम꣣ग्नि꣢म꣣न्वा꣡र꣢भामहे ।
आ꣣दित्यं꣢꣫ विष्णु꣣ꣳ सू꣡र्यं꣢ ब्र꣣ह्मा꣡णं꣢ च꣣ बृ꣢ह꣣स्प꣡ति꣢म् ॥ ९१ ॥

ଆମେ ସୋମ ରାଜା, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁ; ଆଦିତ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

इ꣣त꣢ ए꣣त꣢ उ꣣दा꣡रु꣢हन्दि꣣वः꣢ पृ꣣ष्ठा꣡न्या रु꣢꣯हन् ।
प्र꣢ भू꣣र्ज꣢यो꣣ य꣡था꣢ प꣣थोद्यामङ्गि꣢꣯रसो ययुः ॥ ९२ ॥

ଏଠାରୁ ଏମାନେ ଉଠି ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ ଚଢ଼ିଲେ; ଭୂର୍ଜୟମାନେ ପଥରେ ଯେପରି ଆଗକୁ ଗଲେ, ସେପରି ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଗଲେ।

रा꣣ये꣡ अ꣢ग्ने म꣣हे꣢ त्वा꣣ दा꣡ना꣢य꣣ स꣡मि꣢धीमहि ।
ई꣡डि꣢ष्वा꣣ हि꣢ म꣣हे꣡ वृ꣢षं꣣ द्या꣡वा꣢ हो꣣त्रा꣡य꣢ पृथि꣣वी꣢ ॥ ९३ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ମହାନ ଧନ ଓ ଦାନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ; ହେ ମହାନ ବୃଷ, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କର; ହୋତା ପାଇଁ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ (ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ)।

द꣣धन्वे꣢ वा꣣ य꣢दी꣣म꣢नु꣣ वो꣢च꣣द्ब्र꣢꣫ह्मेति꣣ वे꣢रु꣣ त꣢त् ।
प꣢रि꣣ वि꣡श्वा꣢नि꣣ का꣡व्या꣢ ने꣣मि꣢श्च꣣क्र꣡मि꣢वाभुवत् ॥ ९४ ॥

ସେ ପ୍ରବାହିତ ହେବାରୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ‘ବ୍ରହ୍ମ’ କୁହାଗଲା; ତାହା ସେହି ଦ୍ରୁତ ପକ୍ଷୀର; ସମସ୍ତ କାବ୍ୟ ଚାରିପାଖେ ଚକ୍ରର ଧାର (ନେମି) ପରି ସେ ହେଲା।

प्र꣡त्य꣢ग्ने꣣ ह꣡र꣢सा꣣ ह꣡रः꣢ शृणा꣣हि꣢ वि꣣श्व꣢त꣣स्प꣡रि꣢ ।
या꣣तुधा꣡न꣢स्य र꣣क्ष꣢सो꣣ ब꣢लं꣣꣬ न्यु꣢꣯ब्जवी꣣꣬र्य꣢꣯म् ॥ ९५ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶିଖାରେ ଶିଖାକୁ ଫେରାଅ; ସବୁଦିଗରୁ ଯାତୁଧାନ ରାକ୍ଷସର ବଳ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କର; ତାର ବୀର୍ଯ୍ୟ ନମି ପଡ଼ୁ।

त्व꣡म꣢ग्ने꣣ व꣡सू꣢ꣳरि꣣ह꣢ रु꣣द्रा꣡ꣳ आ꣢दि꣣त्या꣢ꣳ उ꣣त꣢ ।
य꣡जा꣢ स्वध्व꣣रं꣢꣫ जनं꣣ म꣡नु꣢जातं घृत꣣प्रु꣡ष꣢म् ॥ ९६ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏଠାରେ ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଯଜନ କର; ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କର, ମନୁଙ୍କ ଠାରୁ ଜାତ, ଘୃତ ବର୍ଷଣକାରୀ ଜନ ପାଇଁ।