अथर्ववेद · सूक्त 6.134

6.134.1

अयं वज्रस्तर्पयतामृतस्यावास्य राष्ट्रमप हन्तु जीवितम् ।
शृणातु ग्रीवाः प्र शृणातूष्णिहा वृत्रस्येव शचीपतिः ॥ ६.१३४.१ ॥

हे वज्र अमृताला तृप्त करो; राष्ट्र सोडून जीवनाला दूरून नष्ट करो. ते मान मोडो, डोके पूर्णपणे फोडो, जसे शचीपतीने वृत्राला फोडले.

अधरोऽधर उत्तरेभ्यो गूढः पृथिव्या मोत्सृपत् ।
वज्रेणावहतः शयाम् ॥ ६.१३४.२ ॥

खाली खाली, वरच्यांपेक्षाही खाली, पृथ्वीत लपलेला तो वर सरकू नये. वज्राने घायाळ झालेला तो पडून राहो.

यो जिनाति तमन्विच्छ यो जिनाति तमिज्जहि ।
जिनतो वज्र त्वं सीमन्तमन्वञ्चमनु पातय ॥ ६.१३४.३ ॥

जो मारतो त्याचा शोध घे; जो मारतो त्यालाच मार. हे वज्रा, मारणाऱ्याच्या डोक्याचा पाठलाग करून त्याला पाड.