ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.171

10.171.1

त्वं त्यमि॒टतो॒ रथ॒मिन्द्र॒ प्रावः॑ सु॒ताव॑तः ।
अशृ॑णोः सो॒मिनो॒ हव॑म् ॥

હે ઇન્દ્ર, ઇળના તે રથની તેં રક્ષા કરી; સોમ કાઢનારની હાક તેં સાંભળી.

त्वं म॒खस्य॒ दोध॑तः॒ शिरोऽव॑ त्व॒चो भ॑रः ।
अग॑च्छः सो॒मिनो॑ गृ॒हम् ॥

યજ્ઞ કરનાર દોધતનું માથું તેં ચામડીથી અલગ કર્યું; સોમ કાઢનારના ઘરે તું ગયો.

त्वं त्यमि॑न्द्र॒ मर्त्य॑मास्त्रबु॒ध्नाय॑ वे॒न्यम् ।
मुहुः॑ श्रथ्ना मन॒स्यवे॑ ॥

હે ઇન્દ્ર, તેં તે પ્રિય મર્ત્યને આસ્ત્રબુધ્ન માટે વારંવાર ફેંક્યો; મનસ્યુ માટે પણ.

त्वं त्यमि॑न्द्र॒ सूर्यं॑ प॒श्चा सन्तं॑ पु॒रस्कृ॑धि ।
दे॒वानां॑ चित्ति॒रो वश॑म् ॥

હે ઇન્દ્ર, તેં તે સૂર્યને, જે પાછળ હતો, આગળ કર્યો; દેવોની ઇચ્છાને આડી જવા દીધી નહીં, તું જ ચલાવે.