ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 10.171

10.171.1

त्वं त्यमि॒टतो॒ रथ॒मिन्द्र॒ प्रावः॑ सु॒ताव॑तः ।
अशृ॑णोः सो॒मिनो॒ हव॑म् ॥

ഇന്ദ്രാ, ഇളയുടെ ആ രഥത്തെ നീ കാത്തു; സോമം പിഴിയുന്നവന്റെ വിളി നീ കേട്ടു.

त्वं म॒खस्य॒ दोध॑तः॒ शिरोऽव॑ त्व॒चो भ॑रः ।
अग॑च्छः सो॒मिनो॑ गृ॒हम् ॥

യജ്ഞം ചെയ്യുന്ന ദോധതന്റെ തല നീ തൊലിയിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി; സോമം പിഴിയുന്നവന്റെ വീട്ടിലേക്കും നീ പോയി.

त्वं त्यमि॑न्द्र॒ मर्त्य॑मास्त्रबु॒ध्नाय॑ वे॒न्यम् ।
मुहुः॑ श्रथ्ना मन॒स्यवे॑ ॥

ഇന്ദ്രാ, ആ പ്രിയനായ മർത്യനെ ആസ്ത്രബുധ്നനുവേണ്ടി നീ പലവട്ടം എറിഞ്ഞു; മനസ്യുവിനുവേണ്ടിയും.

त्वं त्यमि॑न्द्र॒ सूर्यं॑ प॒श्चा सन्तं॑ पु॒रस्कृ॑धि ।
दे॒वानां॑ चित्ति॒रो वश॑म् ॥

ഇന്ദ്രാ, ആ സൂര്യനെ, പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നവനെ, മുന്നിലാക്കി; ദേവന്മാരുടെ ഇച്ഛയെ കുറുകെ പോകാതെ നീ നയിച്ചു.