अथर्ववेद · सूक्त 20.100

20.100.1

अधा हीन्द्र गिर्वण उप त्वा कामान् महः ससृज्महे ।
उदेव यन्त उदभिः ॥ २०.१००.१ ॥

तेव्हा हे इंद्रा, स्तुतीने प्रसन्न होणाऱ्या, आम्ही तुझ्याकडे महान इच्छा पाठवतो, पाण्याकडे जाणाऱ्यांप्रमाणे।

वार्ण त्वा यव्याभिर्वर्धन्ति शूर ब्रह्माणि ।
वावृध्वांसं चिदद्रिवो दिवेदिवे ॥ २०.१००.२ ॥

हे वीरा, हे वज्रधारी, नवीन उत्तम स्तोत्रे तुला वाढवतात; दिवसेंदिवस तू अधिक बलवान होतोस.

युञ्जन्ति हरी इषिरस्य गाथयोरौ रथ उरुयुगे ।
इन्द्रवाहा वचोयुजा ॥ २०.१००.३ ॥

वेगवान दोन तपकिरी घोड्यांना स्तोत्राने विशाल रथाला जोडतात; विशाल जोखड असलेले, इंद्राला वाहून नेणारे, शब्दाने जोडलेले.