ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.100

20.100.1

अधा हीन्द्र गिर्वण उप त्वा कामान् महः ससृज्महे ।
उदेव यन्त उदभिः ॥ २०.१००.१ ॥

ତେବେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଥିବା, ଆମେ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ମହାନ କାମନା ପଠାଉ, ଜଳ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି।

वार्ण त्वा यव्याभिर्वर्धन्ति शूर ब्रह्माणि ।
वावृध्वांसं चिदद्रिवो दिवेदिवे ॥ २०.१००.२ ॥

ହେ ବୀର, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ନୂତନ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଏ; ଦିନକୁ ଦିନ ତୁମେ ଅଧିକ ବଳବାନ ହୁଅ।

युञ्जन्ति हरी इषिरस्य गाथयोरौ रथ उरुयुगे ।
इन्द्रवाहा वचोयुजा ॥ २०.१००.३ ॥

ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଦୁଇ ବାଦାମୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ସ୍ତୁତିରେ ବିଶାଳ ରଥରେ ଯୋଡ଼ନ୍ତି; ପ୍ରଶସ୍ତ ଜୁଆଳିଆ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବହନକାରୀ, ବାଣୀରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା।