அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.100

20.100.1

अधा हीन्द्र गिर्वण उप त्वा कामान् महः ससृज्महे ।
उदेव यन्त उदभिः ॥ २०.१००.१ ॥

ஆகவே இந்திரா, துதியால் மகிழ்பவனே, நாங்கள் உன்னை நோக்கி பெரிய விருப்பங்களை அனுப்புகிறோம், நீர்களை நோக்கிச் செல்பவர்கள் போல.

वार्ण त्वा यव्याभिर्वर्धन्ति शूर ब्रह्माणि ।
वावृध्वांसं चिदद्रिवो दिवेदिवे ॥ २०.१००.२ ॥

வீரனே, வஜ்ரதாரியே, புதிய சிறந்த துதிகள் உன்னை வளர்க்கின்றன; நாள்தோறும் நீ மேலும் பலம்பெறுகிறாய்.

युञ्जन्ति हरी इषिरस्य गाथयोरौ रथ उरुयुगे ।
इन्द्रवाहा वचोयुजा ॥ २०.१००.३ ॥

விரைந்த இரு பழுப்பு குதிரைகளை துதியால் பூட்டுகிறார்கள், அகன்ற நுகத்தடி கொண்ட அகன்ற தேரில்; இந்திரனைச் சுமப்பவை, சொல்லால் பூட்டப்பட்டவை.