अथर्ववेद · सूक्त 20.101

20.101.1

अग्निं दूतं वृणीमहे होतारं विश्ववेदसम् ।
अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम् ॥ २०.१०१.१ ॥

आम्ही अग्नीला दूत आणि होता म्हणून निवडतो; तो सर्वज्ञ आहे. या यज्ञाचा सुक्रतु (उत्तम संकल्प असलेला) त्यालाच.

अग्निमग्निं हवीमभिः सदा हवन्त विश्पतिम् ।
हव्यवाहं पुरुप्रियम् ॥ २०.१०१.२ ॥

प्रत्येक अग्नीला हविर्द्रव्यांसह ते नेहमी आवाहन करतात; प्रजांचा स्वामी, हव्य वाहणारा, अनेकांचा प्रिय यांना.

अग्ने देवामिहा वह जज्ञानो वृक्तबर्हिषे ।
असि होता न ईड्यः ॥ २०.१०१.३ ॥

हे अग्ने, येथे देवांना आण; प्रकट होऊन, वृक्तबर्हिस् (कापलेल्या दर्भांचा यजमान) यासाठी. तू आमचा होता आहेस, स्तुत्य आहेस.