અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.37

6.37.1

उप प्रागात्सहस्राक्षो युक्त्वा शपथो रथम् ।
शप्तारमन्विच्छन् मम वृक इवाविमतो गृहम् ॥ ६.३७.१ ॥

હજાર આંખોવાળો શાપ પોતાનો રથ જોડીને નજીક આવ્યો છે; મને શાપનાર ને શોધતો, જેમ વરુ ઘેટાંપાળકના ઘરને શોધે.

परि णो वृङ्ग्धि शपथ ह्रदमग्निरिवा दहन् ।
शप्तारमत्र नो जहि दिवो वृक्षमिवाशनिः ॥ ६.३७.२ ॥

હે શાપ, અમારાથી દૂર હટ; અગ્નિ જેમ સરોવરને બાળે તેમ બાળતો. અહીં અમને શાપનારને મારી નાખ; આકાશમાંથી વીજળી વૃક્ષને પાડે તેમ.

यो नः शपादशपतः शपतो यश्च नः शपात् ।
शुने पेष्ट्रमिवावक्षामं तं प्रत्यस्यामि मृत्यवे ॥ ६.३७.३ ॥

જે અમને શાપ આપે — શાપ ન આપનાર હોય કે શાપ આપનાર — જે અમને શાપે છે, તેને હું મૃત્યુ તરફ ફેંકું છું; કૂતરાને દળેલા કૃશ અનાજની જેમ.