अथर्ववेद · सूक्त 6.37

6.37.1

उप प्रागात्सहस्राक्षो युक्त्वा शपथो रथम् ।
शप्तारमन्विच्छन् मम वृक इवाविमतो गृहम् ॥ ६.३७.१ ॥

हजार डोळे असलेला शाप आपला रथ जुंपून जवळ आला आहे; मला शाप देणाऱ्याचा शोध घेत, जसा लांडगा मेंढपाळाच्या घराचा शोध घेतो.

परि णो वृङ्ग्धि शपथ ह्रदमग्निरिवा दहन् ।
शप्तारमत्र नो जहि दिवो वृक्षमिवाशनिः ॥ ६.३७.२ ॥

हे शापा, आमच्यापासून दूर हो; अग्नी जसा तलाव जाळतो तसा जाळत. इथे आम्हाला शाप देणाऱ्याला ठार कर; आकाशातून वीज जसे झाड पाडते तसे.

यो नः शपादशपतः शपतो यश्च नः शपात् ।
शुने पेष्ट्रमिवावक्षामं तं प्रत्यस्यामि मृत्यवे ॥ ६.३७.३ ॥

जो आम्हाला शाप देतो — शाप न देणारा असो वा शाप देणारा — जो आम्हाला शाप देतो, त्याला मी मृत्यूकडे फेकतो; कुत्र्यासाठी दळलेल्या कृश अन्नासारखा.