અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.49

6.49.1

नहि ते अग्ने तन्वः क्रूरमानंश मर्त्यः ।
कपिर्बभस्ति तेजनं स्वं जरायु गौरिव ॥ ६.४९.१ ॥

હે અગ્નિ, તારા શરીર સુધી કોઈ મર્ત્ય ક્રૂર હાનિ પહોંચાડી શકતો નથી. વાંદરો જેમ પોતાની તીક્ષ્ણ જ્વાળાથી ગાયની જરાયુ ખાઈ જાય.

मेष इव वै सं च वि चोर्वच्यसे यदुत्तरद्रावुपरश्च खादतः ।
शीर्ष्णा शिरोऽप्ससाप्सो अर्दयन्न् अंशून् बभस्ति हरितेभिरासभिः ॥ ६.४९.२ ॥

ઘેટાની જેમ તું ફરે છે; ઉપર અને નીચેના ભક્ષકોને જ્યારે તું ખાય છે, ત્યારે માથાથી માથાને, રૂપથી રૂપને પીડિત કરીને, લીલા જડબાંથી અંકુરોને ગળી જાય છે.

सुपर्णा वाचमक्रतोप द्यव्याखरे कृष्णा इषिरा अनर्तिषुः ।
नि यन् नियन्ति उपरस्य निष्कृतिं पुरू रेतो दधिरे सूर्यश्रितः ॥ ६.४९.३ ॥

સુંદર પાંખવાળાઓએ આકાશમાં વાણી રચી; કાળા અને વેગવાન જીવો નાચ્યા. નીચે જતા તેઓ નીચેના ભક્ષકની મુક્તિ લાવે છે; સૂર્યને આધારિત તેઓ ઘણાં બીજ ધારણ કરે છે.