अथर्ववेद · सूक्त 6.89

6.89.1

इदं यत्प्रेण्यः शिरो दत्तं सोमेन वृष्ण्यम् ।
ततः परि प्रजातेन हार्दिं ते शोचयामसि ॥ ६.८९.१ ॥

प्रेरित केलेले हे मस्तक, सोमासह वीर्यवान् असे दिलेले; त्यातून, जन्मलेल्यासह, तुझे हृदय आम्ही जाळतो.

शोचयामसि ते हार्दिं शोचयामसि ते मनः ।
वातं धूम इव सध्र्यङ्मामेवान्वेतु ये मनः ॥ ६.८९.२ ॥

तुझे हृदय आम्ही जाळतो, तुझे मन जाळतो; धूर वाऱ्याच्या मागे जातो तसे, माझ्याच मागे तो एकरूपतेने येवो, ज्याचे मन (माझ्याकडे आहे).

मह्यं त्वा मित्रावरुणौ मह्यं देवी सरस्वती ।
मह्यं त्वा मध्यं भूम्या उभावन्तौ समस्यताम् ॥ ६.८९.३ ॥

माझ्यासाठी तुला मित्र आणि वरुण, माझ्यासाठी देवी सरस्वती (देतात); माझ्यासाठी तुला पृथ्वीच्या मध्यातून, दोन्ही टोके एकत्र होऊन (जोडोत).