ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.191

10.191.1

संस॒मिद्यु॑वसे वृष॒न्नग्ने॒ विश्वा॑न्य॒र्य आ ।
इ॒ळस्प॒दे समि॑ध्यसे॒ स नो॒ वसू॒न्या भ॑र ॥

ହେ ବୃଷ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଭଲରେ ଯୋଡ଼ୁଛ; ଇଳାର ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ଭଲରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୁଅ। ସେହି ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣ।

सं ग॑च्छध्वं॒ सं व॑दध्वं॒ सं वो॒ मनां॑सि जानताम् ।
दे॒वा भा॒गं यथा॒ पूर्वे॑ संजाना॒ना उ॒पास॑ते ॥

ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ଚାଲ, ଏକତ୍ର କୁହ; ତୁମ ମନ ଏକତ୍ର ଜାଣୁ। ପୂର୍ବ ଦେବତାମାନେ ଏକମତରେ ନିଜ ଭାଗ ପାଇଥିଲେ ସେହିପରି।

स॒मा॒नो मन्त्रः॒ समि॑तिः समा॒नी स॑मा॒नं मनः॑ स॒ह चि॒त्तमे॑षाम् ।
स॒मा॒नं मन्त्र॑म॒भि म॑न्त्रये वः समा॒नेन॑ वो ह॒विषा॑ जुहोमि ॥

ଏକ ମନ୍ତ୍ର, ଏକ ସଭା, ଏକ ମନ, ଏମାନଙ୍କର ଏକ ଚିତ୍ତ। ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି; ଏକ ହବିଃ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆହୁତି ଦେଉଛି।

स॒मा॒नी व॒ आकू॑तिः समा॒ना हृद॑यानि वः ।
स॒मा॒नम॑स्तु वो॒ मनो॒ यथा॑ वः॒ सुस॒हास॑ति ॥

ତୁମ ସଂକଳ୍ପ ଏକ ହେଉ, ତୁମ ହୃଦୟ ଏକ ହେଉ। ତୁମ ମନ ଏକ ହେଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭଲରେ ଏକତ୍ର ରହିବ।