अथर्ववेद · सूक्त 20.106

20.106.1

तव त्यदिन्द्रियं बृहत्तव शुष्ममुत क्रतुम् ।
वज्रं शिशाति धिषणा वरेण्यम् ॥ २०.१०६.१ ॥

हे इंद्रा, तुझे ते महान सामर्थ्य, तुझे तेज आणि तुझा संकल्प; श्रेष्ठ वज्राला धिषणा (ध्यानवाणी) धार लावते.

तव द्यौरिन्द्र पौंस्यं पृथिवी वर्धति श्रवः ।
त्वामापः पर्वतासश्च हिन्विरे ॥ २०.१०६.२ ॥

हे इंद्रा, तुझ्या पौरुषाने द्युलोक आणि पृथ्वी कीर्ती वाढवतात; तुला पाणी आणि पर्वत प्रेरणा देतात.

त्वां विष्णुर्बृहन् क्षयो मित्रो गृणाति वरुणः ।
त्वां शर्धो मदत्यनु मारुतम् ॥ २०.१०६.३ ॥

विष्णू, महान निवासा, मित्र आणि वरुण तुझी स्तुती करतात; तुझ्यासह मरुतांचा गण आनंदित होतो.