அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.106

20.106.1

तव त्यदिन्द्रियं बृहत्तव शुष्ममुत क्रतुम् ।
वज्रं शिशाति धिषणा वरेण्यम् ॥ २०.१०६.१ ॥

இந்திரா, உன்னுடைய அந்தப் பெரிய வலிமை, உன்னுடைய வேகம், உன்னுடைய சங்கல்பம் — சிறந்த வஜ்ரத்தை தியானவாக்கு (திஷணா) கூர்மைப்படுத்துகிறது.

तव द्यौरिन्द्र पौंस्यं पृथिवी वर्धति श्रवः ।
त्वामापः पर्वतासश्च हिन्विरे ॥ २०.१०६.२ ॥

இந்திரா, உன் ஆண்மையால் வானமும் பூமியும் புகழை வளர்க்கின்றன; உன்னை நீர்களும் மலைகளும் தூண்டுகின்றன.

त्वां विष्णुर्बृहन् क्षयो मित्रो गृणाति वरुणः ।
त्वां शर्धो मदत्यनु मारुतम् ॥ २०.१०६.३ ॥

விஷ்ணு, பெரிய உறைவிடமே, மித்திரனும் வருணனும் உன்னைப் போற்றுகின்றனர்; உன்னுடன் மருத்துகளின் கூட்டம் மகிழ்கிறது.