अथर्ववेद · सूक्त 20.44

20.44.1

प्र सम्राजं चर्षणीनामिन्द्रं स्तोता नव्यं गीर्भिः ।
नरं नृषाहं मंहिष्ठम् ॥ २०.४४.१ ॥

लोकांचा सम्राट इंद्राकडे स्तोता नव्या गीतांनी पुढे जातो; तो नेता, माणसांना जिंकणारा आणि अत्यंत दानशूर आहे.

यस्मिन्न् उक्थानि रण्यन्ति विश्वानि च श्रवस्य ।
अपामवो न समुद्रे ॥ २०.४४.२ ॥

ज्याच्याठायी सर्व स्तोत्रे आणि कीर्तीची गीते आनंद पावतात, जसा पाण्याचा प्रवाह समुद्रात मिळतो.

तं सुष्टुत्या विवासे ज्येष्ठराजं भरे कृत्नुम् ।
महो वाजिनं सनिभ्यः ॥ २०.४४.३ ॥

त्या ज्येष्ठ राजाची मी उत्तम स्तुतीने सेवा करतो; युद्धात कुशल, महान आणि बलवान अशा त्याची, दान मिळवण्यासाठी.