ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.44

20.44.1

प्र सम्राजं चर्षणीनामिन्द्रं स्तोता नव्यं गीर्भिः ।
नरं नृषाहं मंहिष्ठम् ॥ २०.४४.१ ॥

ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ରାଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିଗରେ ସ୍ତୋତା ନୂତନ ଗୀତରେ ଆଗେଇ ଯାଏ; ସେ ନେତା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜିତୁଥିବା ଓ ଅତି ଦାନଶୀଳ।

यस्मिन्न् उक्थानि रण्यन्ति विश्वानि च श्रवस्य ।
अपामवो न समुद्रे ॥ २०.४४.२ ॥

ଯାହାଙ୍କଠାରେ ସମସ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଯଶସ୍କାମନାର ଗୀତ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଜଳର ପ୍ରବାହ ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିଯିବା ପରି।

तं सुष्टुत्या विवासे ज्येष्ठराजं भरे कृत्नुम् ।
महो वाजिनं सनिभ्यः ॥ २०.४४.३ ॥

ସେହି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ସେବା କରେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପୁଣ, ମହାନ୍ ଓ ବଳବାନ ତାଙ୍କୁ, ଦାନ ପାଇବା ପାଇଁ।