अथर्ववेद · सूक्त 7.100

7.100.1

उदस्य श्यावौ विथुरौ गृध्रौ द्यामिव पेततुः ।
उच्छोचनप्रशोचनावस्योच्छोचनौ हृदः ॥ ७.१००.१ ॥

याचे श्याव आणि विथुर हे दोन गिधाड आकाशात उडावेत तसे उडोत. याच्या हृदयातून जाळणारे आणि भडकवणारे दोघे वर जळोत.

अहमेनावुदतिष्ठिपं गावौ श्रान्तसदाविव ।
कुर्कुराविव कूजन्तावुदवन्तौ वृकाविव ॥ ७.१००.२ ॥

थकून बसलेल्या दोन गाईंप्रमाणे, भुंकणाऱ्या दोन कुत्र्यांप्रमाणे, वर धावणाऱ्या दोन लांडग्यांप्रमाणे मी यांना उठवले.

आतोदिनौ नितोदिनावथो संतोदिनावुत ।
अपि नह्याम्यस्य मेढ्रं य इतः स्त्री पुमान् जभार ॥ ७.१००.३ ॥

टोचणारे, खाली टोचणारे आणि पूर्णपणे टोचणारे हे दोघेही. येथून स्त्री किंवा पुरुषाला नेणाऱ्या याच्या लिंगाला मी बांधतो.