மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.22.1
आवनत्यं भीमसेनेन भक्षयन्ति निपातितम् ।
गृध्रगोमायवः शूरं दूरबन्धुमबन्धुवत् ॥ ११.२२.१ ॥
பீமசேனனால் வீழ்த்தப்பட்ட ஆவந்தியனை கழுகுகளும் நரிகளும் உண்கின்றன. தொலைவில் உறவினர்களைக் கொண்ட அந்த வீரன் உறவற்றவனைப் போல கிடக்கிறான்.
11.22.2
तं पश्य कदनं कृत्वा शूराणां मधुसूदन ।
शयानं वीरशयने रुधिरेण समुक्षितम् ॥ ११.२२.२ ॥
மதுசூதனா, வீரர்களின் படுகொலையைப் பார். வீரர்களின் படுக்கையில் இரத்தத்தால் நனைந்து கிடக்கும் அவனைப் பார்.
11.22.3
तं सृगालाश्च कङ्काश्च क्रव्यादाश्च पृथग्विधाः ।
तेनतेन विकर्षन्ति पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ ११.२२.३ ॥
நரிகளும் கங்கப் பறவைகளும் பல வகை ஊனுண்ணிகளும் அவனை இங்கும் அங்கும் இழுக்கின்றன. காலத்தின் இந்த மாற்றத்தைப் பார்.
11.22.4
शयानं वीरशयने शूरमाक्रन्दकारिणम् ।
आवन्त्यमभितो नार्यो रुदत्यः पर्युपासते ॥ ११.२२.४ ॥
வீரர்களின் படுக்கையில் கிடக்கும், போரில் அலறிய அந்த வீரன் ஆவந்தியனைச் சுற்றி அழுது கொண்டிருக்கும் பெண்கள் அமர்ந்திருக்கின்றனர்.
11.22.5
प्रातिपेयं महेष्वासं हतं भीमेन बाह्लिकम् ।
प्रसुप्तमिव शार्दुलं पश्य कृष्णमनस्विनम् ॥ ११.२२.५ ॥
கிருஷ்ணா, பீமனால் கொல்லப்பட்ட அந்த மகாவில்லாளி பிராதிபேயன் பாஹ்லீகனைப் பார். உறங்கும் புலியைப் போல கிடக்கும் அந்த உயர்ந்த மனம் கொண்டவனைப் பார்.
11.22.6
अतीव मुखवर्णोऽस्य निहतस्यापि शोभते ।
सोमस्यवाभिपूर्णस्य पौर्णमास्यां समुद्यतः ॥ ११.२२.६ ॥
கொல்லப்பட்ட நிலையிலும் அவனுடைய முகத்தின் ஒளி மிகவும் அழகாக விளங்குகிறது; பௌர்ணமி நாளில் எழுந்த முழு நிலவைப் போல.
11.22.7
पुत्रशोकाभितप्तेन प्रतिज्ञां चाभिरक्षता ।
पाकशासनिना सङ्ख्ये वार्धक्षत्रिर्निपातितः ॥ ११.२२.७ ॥
மகன்களின் துயரால் வருந்திய நான், தன் சபதத்தைக் காத்தவனாகிய பாகசாசனனால் (அர்ஜுனனால்) போரில் வார்த்தக்ஷத்ரி (ஜயத்ரதன்) வீழ்த்தப்பட்டான்.
11.22.8
एकादशचमूर्भित्त्वा रक्ष्यमाणं महात्मभिः ।
सत्यं चिकीर्षता पश्य हतमेनं जयद्रथम् ॥ ११.२२.८ ॥
பெரியோர்களால் காக்கப்பட்ட இவனை, உண்மையை (சபதத்தை) நிறைவேற்ற விரும்பியவன் பதினொரு படைகளையும் பிளந்து கொன்றதைப் பாருங்கள்—ஜயத்ரதன் வீழ்ந்தான்.
11.22.9
सिन्धुसौवीरभर्तारं दर्पपूर्णं मनस्विनम् ।
भक्षयन्ति शिवा गृध्रा जनार्दन जयद्रथम् ॥ ११.२२.९ ॥
ஜனார்தனா, சிந்து மற்றும் சௌவீரத்தின் அரசனும், பெருமிதம் நிறைந்தவனுமான, உயர்ந்த மனம் படைத்த ஜயத்ரதனை நரிகளும் கழுகுகளும் உண்கின்றன.
11.22.10
संरक्ष्यमाणं भार्याभिरनुरक्ताभिरच्युत ।
भीषयन्त्यो विकर्षन्ति गहनं निम्नमन्तिकात् ॥ ११.२२.१० ॥
அச்யுதா, அன்பு கொண்ட மனைவிகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட அவனை, அவர்கள் அச்சுறுத்திக் கொண்டே அருகிலிருந்து அடர்ந்த தாழ்வான இடத்திற்கு இழுத்துச் செல்கின்றனர்.
11.22.11
तमेताः पर्यपासन्ते वीक्षमाणा महाभुजम् ।
सिन्धुसौवीरकाम्भोजगान्धारयवनस्त्रियः ॥ ११.२२.११ ॥
மகாபாகுவான அவனை இவர்கள் பார்த்துக்கொண்டே சூழ்ந்து அமர்ந்திருக்கின்றனர்—சிந்து, சௌவீர, காம்போஜ, காந்தார, யவன நாட்டுப் பெண்கள்.
11.22.12
यदा कृष्णामुपादाय प्राद्रवत्केकयैः सह ।
तदैव वध्यः पाण्डूनां जनार्दन जयद्रथः ॥ ११.२२.१२ ॥
ஜனார்தனா, அவன் கிருஷ்ணையை (திரௌபதியை) கவர்ந்து கேகயர்களுடன் ஓடினான்; அப்போதே ஜயத்ரதன் பாண்டவர்களால் கொல்லப்படத் தகுந்தவனாக ஆனான்.
11.22.13
दुःशलां मानयद्भिस्तु तदा मुक्तो जयद्रथः ।
कथमद्य न तां कृष्ण मानयन्ति स्म ते पुनः ॥ ११.२२.१३ ॥
கிருஷ்ணா, அப்போது துச்சலையை மதித்தவர்களால் ஜயத்ரதன் விடுவிக்கப்பட்டான்; இன்று அவர்கள் ஏன் அவளை மதிக்கவில்லை?
11.22.14
सैन्धवं मे सुता बाला प्रस्स्वलन्तीव दुःखिता ।
प्रमापयन्ती चात्मानमाक्रोशन्तीव पाण्डवान् ॥ ११.२२.१४ ॥
சைந்தவனுக்காக என் இளம் மகள் துயருற்று தடுமாறுவது போலவும், தன்னையே அழித்துக்கொண்டு பாண்டவர்களை இகழ்வது போலவும் இருக்கிறாள்.
11.22.15
किन्नु दुःखतरं कृष्ण परं मम भविष्यति ।
यत्सुता विधवा बाला स्नुषाश्च निहतेश्वराः ॥ ११.२२.१५ ॥
கிருஷ்ணா, எனக்கு இதைவிட மிகப் பெரிய துயரம் வேறு என்ன வரும்? என் மகள்களும் இளம் மருமகள்களும் விதவைகளாகி, அவர்களின் கணவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
11.22.16
हाहा धिग्धुःशलां पश्य वीतशोकभयामिव ।
भर्तुः शिर अपश्यन्तीं धावमानामितस्ततः ॥ ११.२२.१६ ॥
ஐயோ, இகழ்ச்சி! துச்சலையைப் பார், துயரும் அச்சமும் நீங்கியவள் போல, கணவனின் தலையைக் காணாமல் அங்குமிங்கும் ஓடுகிறாள்.
11.22.17
वारयामास यः सर्वान्पाण्डवान्पुत्रगृद्विनः ।
स हत्वा विपुलाः सेनाः सर्वयं मृत्युवशं गतः ॥ ११.२२.१७ ॥
மகன்களின்மேல் ஆசை கொண்டவராய் பாண்டவர்களை எல்லாம் தடுத்தவர், பெரும் படைகளைக் கொன்று, தானே மரணத்தின் வசமானான்.
11.22.18
तं मत्तमिव मातङ्गं वीरं परमदुर्जयम् ।
परिवार्य रुदन्त्येताः स्त्रियश्चन्द्रोपमाननाः ॥ ११.२२.१८ ॥
மதம் பிடித்த யானையைப் போல், மிகவும் வெல்லற்கரிய அந்த வீரனைச் சூழ்ந்து, சந்திரமுகம் கொண்ட இந்தப் பெண்கள் அழுகின்றனர்.