Mahābhārata · Adhyāya 6.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.35.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ६.३५.१ ॥
Por tu favor me revelaste la suprema enseñanza secreta llamada adhyātma, y con ella se ha disipado mi ilusión.
6.35.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ६.३५.२ ॥
Oh ojos de pétalo de loto, he oído de ti extensamente el origen y la disolución de los seres, y también tu grandeza imperecedera.
6.35.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ६.३५.३ ॥
Así es, tal como tú mismo has dicho, oh Señor supremo. Oh Puruṣottama, deseo ver tu forma divina y soberana.
6.35.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ ६.३५.४ ॥
Oh Señor, si crees que me es posible verlo, entonces, oh Señor del yoga, muéstrame tu ser imperecedero.
6.35.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ६.३५.५ ॥
Mira mis formas, oh hijo de Pṛthā, por cientos y por miles, de muchas clases, divinas, de muchos colores y figuras.
6.35.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ६.३५.६ ॥
Mira a los Ādityas, los Vasus, los Rudras, los dos Aśvins y los Maruts. Oh Bhārata, mira las muchas maravillas nunca vistas antes.
6.35.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ६.३५.७ ॥
Contempla ahora, aquí en un solo lugar, el mundo entero con lo que se mueve y lo que no se mueve, dentro de mi cuerpo, oh Guḍākeśa; y cualquier otra cosa que desees ver.
6.35.8
न तु मां शक्ष्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ६.३५.८ ॥
Pero con este ojo tuyo no podrás verme; te doy un ojo divino. Contempla mi poder soberano de yoga.
6.35.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय मरमं रूपमैश्वरम् ॥ ६.३५.९ ॥
Habiendo dicho esto, oh rey, entonces Hari, el gran señor del yoga, mostró a Pārtha su forma suprema y soberana.
6.35.10
अनेकवक्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभारणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ६.३५.१० ॥
de muchos rostros y ojos, de muchas apariencias maravillosas, con muchos adornos divinos, con muchas armas divinas alzadas.
6.35.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ६.३५.११ ॥
que vestía guirnaldas y ropajes divinos, ungido con fragancias divinas, lleno de toda maravilla, aquel dios infinito cuyos rostros miran en todas direcciones.
6.35.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ६.३५.१२ ॥
Si mil soles se alzaran a la vez en el cielo, aquella luz podría ser semejante al esplendor de aquel de gran alma.
6.35.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ६.३५.१३ ॥
Allí el Pāṇḍava vio todo el mundo, reunido en uno pero dividido de muchas maneras, en el cuerpo del dios de los dioses.
6.35.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धऩञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ६.३५.१४ ॥
Entonces Dhanañjaya, invadido por el asombro y con los cabellos erizados, inclinó la cabeza ante el dios, juntó las manos y habló.
6.35.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ-
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ६.३५.१५ ॥
Oh dios, en tu cuerpo veo a todos los dioses, las multitudes de seres diversos, a Brahmā sentado en el loto y a Īśa, a todos los sabios y a las serpientes divinas.
6.35.16
अनेकबाहूदरवक्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ६.३५.१६ ॥
Te veo con muchos brazos, vientres, rostros y ojos, por todas partes de forma infinita. No veo tu fin, ni tu medio, ni de nuevo tu principio. Oh Señor del universo, oh tú cuya forma es el universo.
6.35.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता-
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेययम् ॥ ६.३५.१७ ॥
Te veo coronado, portando la maza y el disco, una masa de resplandor que arde por todos lados, difícil de mirar desde cualquier lado, con el brillo de un fuego ardiente y del sol, inconmensurable.
6.35.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ६.३५.१८ ॥
Tú eres el supremo imperecedero que debe ser conocido. Tú eres el soporte supremo de este universo. Tú eres inmutable, guardián del dharma eterno. En mi opinión, tú eres la Persona eterna (sanātana puruṣa).
6.35.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्रं ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ६.३५.१९ ॥
Sin comienzo, medio ni fin, de poder infinito, de brazos infinitos, con el sol y la luna por ojos, con un rostro de fuego ardiente: te veo abrasando este universo con tu propio esplendor.
6.35.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तदेवं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ६.३५.२० ॥
Este espacio entre el cielo y la tierra y todas las direcciones están penetrados por ti solo. Oh magnánimo, al contemplar esta forma maravillosa y terrible, los tres mundos tiemblan así de angustiados.
6.35.21
अमी हि त्वा सुरसङ्घा विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणान्ति।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ६.३५.२१ ॥
Ciertamente, estas huestes de dioses entran en ti. Algunos, atemorizados, con las palmas juntas, te alaban. Diciendo “¡svasti!”, las huestes de grandes sabios y seres perfectos te ensalzan con abundantes himnos.
6.35.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ६.३५.२२ ॥
Los Rudras, Ādityas, Vasus y Sādhyas, los Viśvedevas, los dos Aśvins, los Marutas y los Uṣmapas, y las multitudes de Gandharvas, Yakṣas, Asuras y Siddhas, todos te miran asombrados.
6.35.23
रूपं महत्ते बहुवक्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम्।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥ ६.३५.२३ ॥
¡Oh de brazos poderosos! Al ver tu gran forma, con muchas bocas y ojos, muchos brazos, muslos y pies, muchos vientres y terrible por tus numerosos colmillos, los mundos se espantan, y yo también.
6.35.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वा प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ६.३५.२४ ॥
¡Oh Viṣṇu! Al verte, que tocas el cielo, resplandeciente, de muchos colores, con bocas abiertas y vastos ojos ardientes, mi alma interior está profundamente turbada; no encuentro firmeza ni paz.
6.35.25
दंष्ट्राकरालानि च ते सुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.२५ ॥
Al ver tus rostros, terribles por tus colmillos y semejantes al fuego del tiempo, no sé distinguir las direcciones ni hallo amparo. Sé propicio, oh señor de los dioses, oh morada del universo.
6.35.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ६.३५.२६ ॥
Estos hijos de Dhṛtarāṣṭra, todos junto con las huestes de reyes, y Bhīṣma, Droṇa, aquel hijo del auriga, junto con nuestros principales guerreros —
6.35.27
वक्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ६.३५.२७ ॥
Se precipitan a toda prisa en tus bocas torcidas, terribles por sus colmillos; algunos se ven atrapados entre los dientes, con las cabezas aplastadas.
6.35.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ६.३५.२८ ॥
Como las muchas corrientes de agua de los ríos fluyen directamente hacia el océano, así estos héroes del mundo de los hombres entran en tus bocas torcidas y arden.
6.35.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका-
स्तवापि वक्राणि समृद्धवेगाः ॥ ६.३५.२९ ॥
Como las polillas se precipitan con toda su fuerza en un fuego ardiente para su perdición, así también los mundos se precipitan con toda su fuerza en tus bocas torcidas para su perdición.
6.35.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता-
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिःक ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ६.३५.३० ॥
¡Oh Viṣṇu!, devorando los mundos enteros por todos lados, los lames con bocas ardientes; llenando todo el universo con tu resplandor, tus luces feroces lo abrasan.
6.35.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ६.३५.३१ ॥
Dime quién eres, tú de forma feroz. Homenaje a ti, mejor de los dioses; sé propicio. Deseo conocerte, tú, el primordial, pues no comprendo tu proceder.
6.35.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः।
ऋतेऽपि त्वा न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ६.३५.३२ ॥
Soy el Tiempo, destructor de los mundos, crecido en poder; aquí me dedico a recoger a los mundos. Aun sin ti, todos estos guerreros que están formados en las filas enemigas no sobrevivirán.
6.35.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम्।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ६.३५.३३ ॥
Por tanto, levántate y obtén gloria; vencidos tus enemigos, disfruta de un reino próspero. Estos ya han sido muertos por mí antes; sé solo el instrumento, oh Savyasācin.
6.35.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथान्यानपि योधवीरान्।
मया हतांस्त्वं जहि माव्यथिष्ठा ।
युद्ध्यस्व जेतानि रणे सपत्नान् ॥ ६.३५.३४ ॥
A Droṇa, a Bhīṣma, a Jayadratha, a Karṇa y a los demás guerreros heroicos, que ya han sido muertos por mí, abátelos; no te aflijas. Lucha; en la batalla vencerás a tus rivales.
6.35.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ६.३५.३५ ॥
Habiendo oído estas palabras de Keśava, Kirīṭī, temblando con las palmas juntas, se inclinó una y otra vez, y con voz entrecortada, muy atemorizado, postrado, habló a Kṛṣṇa.
6.35.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ६.३५.३६ ॥
Oh Hṛṣīkeśa, es justo que el mundo se regocije y se alegre con tu fama; los demonios huyen aterrados en todas direcciones, y todas las huestes de seres perfectos te rinden homenaje.
6.35.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ६.३५.३७ ॥
¡Oh magnánimo, por qué no se inclinarían ante ti? Eres más grande incluso que Brahmā, el primer creador. ¡Oh infinito, señor de los dioses, morada del mundo! Eres el imperecedero, más allá de lo que es y lo que no es.
6.35.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण-
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्ताऽसि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ६.३५.३८ ॥
Tú eres el primer dios, la Persona primordial y antigua; tú eres el supremo tesoro de este universo. Tú eres el conocedor, tú eres lo que ha de ser conocido, y tú eres la morada suprema. Oh tú de forma infinita, este universo está penetrado por ti.
6.35.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च।
नमो नमस्तेऽतु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ६.३५.३९ ॥
Tú eres el viento, Yama, el fuego, Varuṇa, la luna, Prajāpati y el bisabuelo. ¡Homenaje a ti mil veces, y de nuevo, y otra vez, homenaje, homenaje a ti!
6.35.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ६.३५.४० ॥
Homenaje a ti por delante y por detrás; homenaje a ti desde todos lados, ¡oh todo! ¡Oh tú de poder infinito, de valor inmensurable! Tú lo penetras todo, y por eso eres todo.
6.35.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वाऽपि ॥ ६.३५.४१ ॥
Considerándote amigo, dije con audacia lo que dije — '¡Oh Kṛṣṇa, oh Yādava, oh amigo!' — sin conocer esta tu grandeza, ya sea por descuido o por afecto.
6.35.42
यच्चापहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ६.३५.४२ ॥
Por lo que te falté al respeto en broma, mientras paseábamos, descansábamos, nos sentábamos o comíamos, a solas o en presencia de otros, te pido perdón, oh Acyuta, oh Aprameya.
6.35.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश् गुरुर्गरीयान्।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभावः ॥ ६.३५.४३ ॥
Eres el padre del mundo de lo que se mueve y lo que no se mueve; eres digno de veneración y el maestro más venerable. No hay nadie igual a ti, ¿cómo podría haber otro superior? En los tres mundos tu poder no tiene par.
6.35.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ६.३५.४४ ॥
Por eso, inclinando el cuerpo y postrándome, busco tu favor, oh Señor digno de alabanza. Como el padre soporta al hijo, el amigo al amigo y el amado a la amada, así, oh dios, debes soportarme.
6.35.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.४५ ॥
Habiendo visto una forma jamás vista, estoy exultante, pero mi mente se turba de temor. Oh dios, muéstrame esa misma forma. Oh señor de los dioses, morada del mundo, sé propicio.
6.35.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त-
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ६.३५.४६ ॥
Deseo verte así, coronado, portando la maza y con el disco en la mano. Oh tú de mil brazos, oh forma del universo, aparece en esa misma forma de cuatro brazos.
6.35.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात्।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ६.३५.४७ ॥
Arjuna, complacido contigo, te he mostrado esta forma suprema por mi propio poder yóguico: radiante, cósmica, infinita y primordial, que nadie más que tú había visto antes.
6.35.48
न वेद यज्ञाध्ययनैर्न दानै-
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ६.३५.४८ ॥
Mejor de los kurus, por sacrificios, por el estudio de los Vedas, por donaciones, por ritos o por austeridades feroces, no puedo ser visto en esta forma en el mundo humano por nadie más que tú.
6.35.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्भमेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ६.३५.४९ ॥
Que no haya angustia en ti ni confusión al ver esta mi forma terrible de tal clase. Libre de temor y con ánimo alegre, contempla de nuevo esta misma forma mía.
6.35.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ६.३५.५० ॥
Habiendo hablado así a Arjuna, Vāsudeva le mostró de nuevo su propia forma; y consolando al asustado, el gran espíritu volvió a tomar su forma apacible.
6.35.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ६.३५.५१ ॥
Habiendo visto esta tu forma humana apacible, oh Janārdana, ahora he recobrado el sentido y he vuelto a mi estado natural.
6.35.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ६.३५.५२ ॥
Esta forma mía que has visto es muy difícil de contemplar; incluso los dioses siempre anhelan verla.
6.35.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ६.३५.५३ ॥
No puedo ser visto de esta manera, como me has visto tú, ni por los Vedas, ni por la austeridad, ni por la donación, ni por el sacrificio.
6.35.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ६.३५.५४ ॥
Pero, Arjuna, por devoción sin divisiones puedo ser conocido y visto de esta manera, y verdaderamente alcanzado, oh abrasador de enemigos.
6.35.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ६.३५.५५ ॥
Quien hace mi obra, me tiene por supremo, es mi devoto, libre de apego y sin enemistad hacia todos los seres: ese llega a mí, hijo de Pāṇḍu.