Mahābhārata · Adhyāya 6.35

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

6.35.1

मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ६.३५.१ ॥

Aus Gnade zu mir hast du die höchste geheime Lehre namens Adhyātma gesprochen, und durch sie ist meine Verblendung vergangen.

6.35.2

भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ६.३५.२ ॥

O Lotusblattäugiger, ich habe von dir ausführlich den Ursprung und den Untergang der Wesen gehört, auch deine unvergängliche Größe.

6.35.3

एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ६.३५.३ ॥

So ist es, wie du von dir selbst gesagt hast, o höchster Herr. O Puruṣottama, ich wünsche deine herrliche Gestalt zu sehen.

6.35.4

मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ ६.३५.४ ॥

Wenn du glaubst, o Herr, dass es mir möglich ist, es zu sehen, dann zeige mir, o Herr des Yoga, dein unvergängliches Selbst.

6.35.5

पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ६.३५.५ ॥

Sieh meine Gestalten, o Sohn der Pṛthā, hunderte und tausende, vielerlei, göttliche, von mannigfachen Farben und Gestalten.

6.35.6

पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ६.३५.६ ॥

Sieh die Ādityas, die Vasus, die Rudras, die beiden Aśvins und die Maruts. O Bhārata, sieh die vielen Wunder, die noch nie gesehen wurden.

6.35.7

इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ६.३५.७ ॥

Schau nun hier, an einem Ort vereint, die ganze Welt mit dem Beweglichen und Unbeweglichen in meinem Leib, o Guḍākeśa; und was du sonst noch zu sehen wünschst.

6.35.8

न तु मां शक्ष्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ६.३५.८ ॥

Doch mit diesem deinem eigenen Auge kannst du mich nicht sehen; ich gebe dir ein göttliches Auge. Schau meine herrscherliche Kraft des Yoga.

6.35.9

एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय मरमं रूपमैश्वरम् ॥ ६.३५.९ ॥

So gesprochen, o König, zeigte dann Hari, der große Herr des Yoga, Pārtha seine höchste, herrscherliche Gestalt.

6.35.10

अनेकवक्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभारणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ६.३५.१० ॥

mit vielen Gesichtern und Augen, von vielen wunderbaren Erscheinungen, mit vielen göttlichen Schmuckstücken, mit vielen göttlichen erhobenen Waffen.

6.35.11

दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ६.३५.११ ॥

in göttlichen Girlanden und Gewändern, mit göttlichen Düften gesalbt, voll aller Wunder, jener unendliche Gott, dessen Angesichter nach allen Seiten gewandt sind.

6.35.12

दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ६.३५.१२ ॥

Wenn tausend Sonnen zugleich am Himmel aufgingen, könnte jenes Licht dem Glanz jenes Hochgesinnten gleichen.

6.35.13

तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ६.३५.१३ ॥

Dort sah der Pāṇḍava die ganze Welt, in einem vereint, doch auf vielfache Weise geteilt, im Körper des Gottes der Götter.

6.35.14

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धऩञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ६.३५.१४ ॥

Da verneigte sich Dhanañjaya, von Staunen ergriffen und mit gesträubtem Haar, vor dem Gott, legte die Hände zusammen und sprach.

6.35.15

पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ-
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ६.३५.१५ ॥

O Gott, in deinem Körper sehe ich alle Götter, die Scharen der besonderen Wesen, Brahmā auf dem Lotussitz und Īśa, alle Weisen und die göttlichen Schlangen.

6.35.16

अनेकबाहूदरवक्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ६.३५.१६ ॥

Ich sehe dich mit vielen Armen, Bäuchen, Gesichtern und Augen, allseits von unendlicher Gestalt. Ich sehe weder dein Ende noch deine Mitte, noch wiederum deinen Anfang. O Herr des Weltalls, o du, dessen Gestalt das All ist.

6.35.17

किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता-
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेययम् ॥ ६.३५.१७ ॥

Ich sehe dich gekrönt, die Keule und den Diskus tragend, eine Masse von Glanz, allseits strahlend, von allen Seiten schwer anzuschauen, mit dem Glanz von loderndem Feuer und Sonne, unermesslich.

6.35.18

त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ६.३५.१८ ॥

Du bist das höchste Unvergängliche, das zu erkennen ist. Du bist die höchste Stütze dieses Weltalls. Du bist unvergänglich, der Hüter des ewigen Dharma. Meiner Ansicht nach bist du der ewige Puruṣa (sanātana).

6.35.19

अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्रं ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ६.३५.१९ ॥

Ohne Anfang, Mitte und Ende, von unendlicher Kraft, mit unendlich vielen Armen, Sonne und Mond als Augen, mit einem Antlitz wie loderndes Feuer: Ich sehe dich, wie du dieses Weltall mit deinem eigenen Glanz versengst.

6.35.20

द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तदेवं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ६.३५.२० ॥

Dieser Raum zwischen Himmel und Erde und alle Himmelsrichtungen sind allein von dir durchdrungen. O Großseeliger, da sie diese wunderbare und schreckliche Gestalt gesehen haben, sind die drei Welten so in Furcht geraten.

6.35.21

अमी हि त्वा सुरसङ्घा विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणान्ति।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ६.३५.२१ ॥

Tatsächlich treten diese Scharen der Götter in dich ein. Einige, verängstigt, mit gefalteten Händen, preisen dich. Mit den Worten „svasti!“ rühmen dich die Scharen großer Weiser und Vollendeter mit reichlichen Hymnen.

6.35.22

रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ६.३५.२२ ॥

Die Rudras, Ādityas, Vasus und Sādhyas, die Viśvedevas, die beiden Aśvins, die Marutas und Uṣmapas sowie die Scharen der Gandharvas, Yakṣas, Asuras und Siddhas — alle blicken staunend auf dich.

6.35.23

रूपं महत्ते बहुवक्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम्।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥ ६.३५.२३ ॥

O Starkarmiger! Beim Anblick deiner großen Gestalt mit vielen Mündern und Augen, vielen Armen, Schenkeln und Füßen, vielen Bäuchen und schrecklich durch viele Hauer, sind die Welten erschüttert, und so auch ich.

6.35.24

नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वा प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ६.३५.२४ ॥

O Viṣṇu! Beim Anblick deiner Gestalt, die den Himmel berührt, glänzend, vielfarbig, mit weit geöffneten Mündern und großen, brennenden Augen, ist mein Inneres tief erschüttert; ich finde weder Standhaftigkeit noch Frieden.

6.35.25

दंष्ट्राकरालानि च ते सुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.२५ ॥

Beim Anblick deiner Gesichter, schrecklich durch die Hauer und gleich dem Feuer der Zeit, erkenne ich die Richtungen nicht und finde keine Zuflucht. Sei gnädig, Herr der Götter, Wohnstatt der Welt.

6.35.26

अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ६.३५.२६ ॥

Diese Söhne Dhṛtarāṣṭras, alle zusammen mit den Heeren der Könige, sowie Bhīṣma, Droṇa, jener Sohn des Wagenlenkers, zusammen mit unseren führenden Kriegern —

6.35.27

वक्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ६.३५.२७ ॥

Eilends dringen sie in deine krummen, von Hauern furchtbaren Rachen ein; einige sieht man zwischen den Zähnen hängen, die Häupter zermalmt.

6.35.28

यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ६.३५.२८ ॥

Wie die vielen Wasserströme der Flüsse geradewegs dem Ozean entgegenfließen, so dringen diese Helden der Menschenwelt in deine krummen Rachen ein und lodern auf.

6.35.29

यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका-
स्तवापि वक्राणि समृद्धवेगाः ॥ ६.३५.२९ ॥

Wie Motten mit voller Geschwindigkeit in ein loderndes Feuer zu ihrem Untergang stürzen, so stürzen auch die Welten mit voller Geschwindigkeit in deine krummen Rachen zu ihrem Untergang.

6.35.30

लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता-
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिःक ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ६.३५.३० ॥

O Viṣṇu, du verschlingst die ganzen Welten von allen Seiten und leckst sie mit flammenden Mündern auf; die ganze Welt mit deinem Glanz erfüllend, versengen deine furchtbaren Strahlen sie.

6.35.31

आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ६.३५.३१ ॥

Sag mir, wer du bist, du von grimmiger Gestalt. Verehrung dir, bester der Götter; sei gnädig. Ich möchte dich erkennen, den Urahnen, denn ich verstehe dein Wirken nicht.

6.35.32

कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः।
ऋतेऽपि त्वा न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ६.३५.३२ ॥

Ich bin die Zeit, die Vernichterin der Welten, hoch angewachsen; hier bin ich damit beschäftigt, die Welten zu versammeln. Auch ohne dich werden alle diese Krieger, die in den feindlichen Reihen stehen, nicht überleben.

6.35.33

तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम्।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ६.३५.३३ ॥

Darum erhebe dich und erwirb Ruhm; hast du die Feinde besiegt, genieße ein blühendes Reich. Diese sind bereits zuvor von mir erschlagen worden; sei nur das Werkzeug, o Savyasācin.

6.35.34

द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथान्यानपि योधवीरान्।
मया हतांस्त्वं जहि माव्यथिष्ठा ।
युद्ध्यस्व जेतानि रणे सपत्नान् ॥ ६.३५.३४ ॥

Droṇa und Bhīṣma und Jayadratha und Karṇa und auch die anderen heldenhaften Krieger, die von mir erschlagen wurden — schlage sie nieder; sei nicht betrübt. Kämpfe; im Krieg wirst du deine Gegner besiegen.

6.35.35

एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ६.३५.३५ ॥

Als er diese Worte Keśavas gehört hatte, verneigte sich Kirīṭī zitternd mit gefalteten Händen immer wieder, und mit gebrochener Stimme, sehr erschrocken, sich tief verneigend, sprach er zu Kṛṣṇa.

6.35.36

स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ६.३५.३६ ॥

O Hṛṣīkeśa, zu Recht freut sich die Welt und ist entzückt über deinen Ruhm; Dämonen fliehen in Furcht in alle Richtungen, und alle Scharen vollkommener Wesen erweisen dir Ehrerbietung.

6.35.37

कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ६.३५.३७ ॥

O Großseelige, warum sollten sie sich nicht vor dir verneigen? Du bist größer noch als Brahmā, der erste Schöpfer. O Unendlicher, Herr der Götter, Wohnstatt der Welt! Du bist das Unvergängliche, jenseits von Seiendem und Nichtseiendem.

6.35.38

त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण-
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्ताऽसि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ६.३५.३८ ॥

Du bist der erste Gott, die urzeitliche, uralte Person; du bist der höchste Schatz dieses Weltalls. Du bist der Erkennende, du bist das Erkennbare, und du bist die höchste Wohnstatt. O du von unendlicher Gestalt, dieses Weltall ist von dir durchdrungen.