மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.35.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ६.३५.१ ॥
என் மீது அருள் புரிவதற்காக நீங்கள் கூறிய, அத்யாத்மம் எனப்படும் உயர்ந்த இரகசியமான வாக்குகளால் என் இந்த மோகம் நீங்கிவிட்டது.
6.35.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ६.३५.२ ॥
தாமரை இதழ் போன்ற கண்ணனே, உயிர்களின் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் உம்மிடமிருந்து விரிவாகக் கேட்டேன்; உமது அழியாத மகிமையையும் கேட்டேன்.
6.35.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ६.३५.३ ॥
பரமேசுவரரே, நீர் உம்மைப்பற்றிக் கூறியது அப்படியே உண்மை. புருஷோத்தமரே, உமது ஐசுவரிய வடிவத்தைக் காண விரும்புகிறேன்.
6.35.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ ६.३५.४ ॥
பிரபுவே, என்னால் அதைக் காண முடியும் என்று நீர் நினைத்தால், யோகேசுவரரே, அப்போது எனக்கு உமது அழியாத உருவத்தைக் காட்டியருளும்.
6.35.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ६.३५.५ ॥
பார்த்தா, என்னுடைய நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான வடிவங்களைப் பார். பல வகையான, தெய்வீகமான, பல நிறங்களும் உருவங்களும் கொண்டவை அவை.
6.35.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ६.३५.६ ॥
ஆதித்யர்களையும், வசுக்களையும், ருத்திரர்களையும், இரு அசுவினிகளையும், மருத்துக்களையும் பார். பாரதா, முன்பு காணப்படாத பல அற்புதங்களைப் பார்.
6.35.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ६.३५.७ ॥
இங்கே ஒரே இடத்தில் நிலைத்த இந்த முழு அசையும் அசையாத உலகத்தையும் இப்போதே காண்; என் உடலில் காண், ஓ குடாகேசா; நீ வேறு எதைக் காண விரும்பினாலும்.
6.35.8
न तु मां शक्ष्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ६.३५.८ ॥
ஆனால் உன் இந்தச் சொந்த கண்களால் நீ என்னைக் காண முடியாது; உனக்குத் திவ்யக் கண்ணைத் தருகிறேன்; என் ஐஸ்வர யோகத்தைக் காண்.
6.35.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय मरमं रूपमैश्वरम् ॥ ६.३५.९ ॥
அரசே, இவ்வாறு சொல்லி, பின்னர் மகாயோகேசுவரனான ஹரி பார்த்தனுக்குத் தன் பரமமான ஐஸ்வர உருவைக் காட்டினார்.
6.35.10
अनेकवक्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभारणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ६.३५.१० ॥
பல முகங்களும் கண்களும் கொண்டவர், பல அற்புதக் காட்சிகளைக் கொண்டவர், பல திவ்ய ஆபரணங்களைக் கொண்டவர், பல திவ்ய ஆயுதங்களை ஓங்கியவர்.
6.35.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ६.३५.११ ॥
திவ்ய மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்தவர், திவ்ய நறுமணக் குழம்பு பூசியவர், எல்லா அற்புதங்களும் நிறைந்தவர், அனந்தரான அந்தத் தேவன், எங்கும் முகம் கொண்டவர்.
6.35.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ६.३५.१२ ॥
வானில் ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒரே சமயத்தில் உதித்தால், அந்த மகாத்மாவின் ஒளிக்கு ஒப்பாக அந்த ஒளி இருக்கக்கூடும்.
6.35.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ६.३५.१३ ॥
அங்கு பாண்டவன் அர்ஜுனன் தேவதேவனின் உடலில் ஒன்றாக நின்ற முழு உலகையும் பல வகையாகப் பிரிந்ததாகக் கண்டான்.
6.35.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धऩञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ६.३५.१४ ॥
பின்னர் வியப்பால் நிறைந்து, மயிர் சிலிர்த்த தனஞ்சயன் தலை தாழ்த்தி தேவனை வணங்கி, கைகூப்பிக் கூறினான்.
6.35.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ-
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ६.३५.१५ ॥
தேவனே, உமது உடலில் அனைத்துத் தேவர்களையும், பல்வேறு உயிரினக் கூட்டங்களையும், தாமரை இருக்கையில் அமர்ந்த பிரம்மாவையும் ஈசனையும், அனைத்து முனிவர்களையும் தெய்வீக நாகர்களையும் காண்கிறேன்.
6.35.16
अनेकबाहूदरवक्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ६.३५.१६ ॥
பல கரங்கள், வயிறுகள், முகங்கள், கண்களுடன், எங்கும் முடிவற்ற வடிவுடைய உம்மைக் காண்கிறேன். உமது முடிவையோ நடுவையோ மீண்டும் தொடக்கத்தையோ காணவில்லை. விஸ்வேஸ்வரனே, விஸ்வரூபனே, காண்கிறேன்.
6.35.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता-
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेययम् ॥ ६.३५.१७ ॥
கிரீடம் தரித்தவரும், கதை தாங்கியவரும், சக்கரம் ஏந்தியவரும், ஒளிப் பிழம்பும், எங்கும் ஒளிர்பவருமான உம்மைக் காண்கிறேன். எங்கும் காண்பதற்கு அரியவரும், எரியும் தீயும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடையவரும், அளவிடற்கரியவருமான உம்மைக் காண்கிறேன்.
6.35.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ६.३५.१८ ॥
நீரே அழியாததும் அறியப்பட வேண்டிய உயர்ந்ததுமான அக்ஷரம். நீரே இந்த அண்டத்தின் உயர்ந்த இருப்பிடம். நீர் அழிவற்றவர், நித்திய தர்மத்தின் காவலர். என் கருத்தில் நீரே சனாதனமான புருஷன்.
6.35.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्रं ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ६.३५.१९ ॥
ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இல்லாதவரே, அளவற்ற வீரியம் உடையவரே, அளவற்ற கரங்களை உடையவரே, சந்திரனும் சூரியனும் கண்களாக உடையவரே, எரியும் அக்கினி முகம் கொண்ட உம்மை நான் காண்கிறேன். உமது தேஜஸால் இந்த உலகைச் சுடுகிறீர்.
6.35.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तदेवं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ६.३५.२० ॥
விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் இடையிலுள்ள இந்த வெளியும், எல்லா திசைகளும் தனியாக உம்மால் நிரம்பியுள்ளன. மகாத்மாவே, உமது இந்த அற்புதமும் உக்கிரமுமான வடிவைக் கண்டு மூன்று உலகங்களும் இவ்வாறு நடுங்குகின்றன.
6.35.21
अमी हि त्वा सुरसङ्घा विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणान्ति।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ६.३५.२१ ॥
இதோ, தேவர்களின் கூட்டங்கள் உம்மில் நுழைகின்றன. சிலர் அஞ்சி, கைகூப்பி உம்மைத் துதிக்கின்றனர். 'சுவஸ்தி' என்று கூறி, மகரிஷிகளும் சித்தர்களும் கூட்டமாக பலவகைத் துதிகளால் உம்மைப் போற்றுகின்றனர்.
6.35.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ६.३५.२२ ॥
ருத்ரர்களும் ஆதித்யர்களும் வசுக்களும், சாத்யர்களும், விஶ்வதேவர்களும் இரு அஶ்வினிகளும், மருத்கணங்களும் ஊஷ்மபர்களும், கந்தர்வ யக்ஷ அசுர சித்த கூட்டங்களும் — இவர்கள் அனைவரும் வியப்புடன் உம்மைப் பார்க்கின்றனர்.
6.35.23
रूपं महत्ते बहुवक्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम्।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥ ६.३५.२३ ॥
மகாபாஹுவே! பல முகங்களும் கண்களும், பல கைகளும் தொடைகளும் பாதங்களும், பல வயிறுகளும் பல கோரைப்பற்களால் பயங்கரமுமான உமது இந்தப் பெரிய வடிவைக் கண்டு உலகங்கள் அஞ்சி நடுங்குகின்றன; நானும் அவ்வாறே.
6.35.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वा प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ६.३५.२४ ॥
விஷ்ணுவே! வானைத் தொடுவதும், ஒளிர்வதும், பல வண்ணங்களுடையதும், விரிந்த வாய்களும் பிரகாசமான பெரிய கண்களும் கொண்டதுமான உமது வடிவைக் கண்டு என் உள்ளம் மிகவும் கலங்குகிறது; எனக்கு உறுதியும் அமைதியும் கிட்டவில்லை.
6.35.25
दंष्ट्राकरालानि च ते सुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.२५ ॥
காலாக்னியைப் போன்ற, கோரைப்பற்களால் பயங்கரமான உமது முகங்களைக் கண்டு திசைகளை அறியவில்லை, அமைதியும் அடையவில்லை. தேவேசா, உலகத்தின் வாசமே, அருள்புரிவீராக.
6.35.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ६.३५.२६ ॥
இவர்களும், திருதராஷ்டிரனின் அனைத்து மகன்களும், அரசர் கூட்டங்களுடன் சேர்ந்து; பீஷ்மர், துரோணர், அந்த சூதபுத்திரன் (கர்ணன்) ஆகியோரும், எங்கள் தலைமை வீரர்களுடனும் —
6.35.27
वक्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ६.३५.२७ ॥
அவர்கள் விரைந்து உன் வளைந்த, பயங்கரப் பற்களால் கொடூரமான வாய்களுக்குள் நுழைகிறார்கள்; சிலர் பற்களுக்கிடையே சிக்கி, நசுங்கிய தலைகளுடன் தெரிகிறார்கள்.
6.35.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ६.३५.२८ ॥
ஆறுகளின் பல நீரோட்டங்கள் கடலை நோக்கியே பாய்வதுபோல, உன்னுடைய இந்த மனிதலோக வீரர்கள் வளைந்த வாய்களுக்குள் நுழைந்து எரிகிறார்கள்.
6.35.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका-
स्तवापि वक्राणि समृद्धवेगाः ॥ ६.३५.२९ ॥
எரியும் நெருப்பில் விட்டில்கள் முழு வேகத்துடன் அழிவுக்காக நுழைவதுபோல, இந்த உலகங்களும் அழிவுக்காக உன் வளைந்த வாய்களுக்குள் முழு வேகத்துடன் நுழைகின்றன.
6.35.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता-
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिःक ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ६.३५.३० ॥
ஓ விஷ்ணுவே, நீ எல்லாப் பக்கங்களிலும் முழு உலகங்களையும் விழுங்கி, எரியும் வாய்களால் அவற்றை நக்குகிறாய்; உன் தேஜஸால் முழு உலகையும் நிரப்பி, உன் கொடிய ஒளிகள் சுட்டெரிக்கின்றன.
6.35.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ६.३५.३१ ॥
உக்கிர உருவம் கொண்ட நீ யார் என்று எனக்குச் சொல். தேவர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு வணக்கம்; திருவுள்ளம் கொள். ஆதியானவனாகிய உன்னை அறிய விரும்புகிறேன்; உன் செயலை நான் அறியவில்லை.
6.35.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः।
ऋतेऽपि त्वा न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ६.३५.३२ ॥
நான் காலம், உலகங்களை அழிப்பவன், பெருகியவன்; இங்கு உலகங்களைத் தொகுக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன். நீ இல்லாவிட்டாலும், எதிர் அணிகளில் நிற்கும் இந்த வீரர்கள் அனைவரும் எஞ்சமாட்டார்கள்.
6.35.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम्।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ६.३५.३३ ॥
ஆகவே நீ எழுந்திரு, புகழைப் பெறு; எதிரிகளை வென்று செழிப்பான அரசை அனுபவி. இவர்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே என்னால் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர்; சவ்யசாசினே, நீ வெறும் கருவியாக இரு.
6.35.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथान्यानपि योधवीरान्।
मया हतांस्त्वं जहि माव्यथिष्ठा ।
युद्ध्यस्व जेतानि रणे सपत्नान् ॥ ६.३५.३४ ॥
துரோணரையும், பீஷ்மரையும், ஜயத்ரதனையும், கர்ணனையும், மற்ற வீர யோதர்களையும்—என்னால் கொல்லப்பட்டவர்களை—நீ கொல். வருந்தாதே. போர் செய்; போரில் எதிரிகளை வெல்வாய்.
6.35.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ६.३५.३५ ॥
கேசவனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, கைகூப்பி நடுங்கிய கிரீடி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, தழுதழுத்த குரலில், மிகவும் அஞ்சியவனாக, தாழ்ந்து வணங்கி கிருஷ்ணனிடம் பேசினான்.
6.35.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ६.३५.३६ ॥
ஹ்ருஷீகேசனே, உன் புகழால் உலகம் மகிழ்கிறது, அன்பு கொள்கிறது; அரக்கர்கள் அஞ்சி திசைகளில் ஓடுகின்றனர்; சித்தர்களின் கூட்டங்கள் அனைவரும் உனக்கு வணக்கம் செலுத்துகின்றனர். இது தகுதியே.
6.35.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ६.३५.३७ ॥
மகாத்மாவே, அவர்கள் ஏன் உம்மை வணங்காமல் இருப்பார்கள்? நீர் பிரம்மாவைவிடவும் மேலானவர், அவருக்கும் முதல் படைப்பாளர். அனந்தனே, தேவேசனே, ஜகன்னிவாசனே! நீர் அழியாத அக்ஷரம்; சத் மற்றும் அசத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பரம்.
6.35.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण-
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्ताऽसि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ६.३५.३८ ॥
நீரே ஆதிதேவன், பழமையான புருஷன்; இந்த உலகின் உயர்ந்த இருப்பிடம் நீரே. அறிபவனும் நீரே, அறியப்பட வேண்டியவனும் நீரே, பரமதாமமும் நீரே. அனந்தரூபனே, இந்த உலகம் உம்மால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது.
6.35.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च।
नमो नमस्तेऽतु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ६.३५.३९ ॥
நீரே வாயு, யமன், அக்னி, வருணன், சந்திரன், பிரஜாபதி, பிரபிதாமகனும் ஆவீர். ஆயிரம் முறை உமக்கு வணக்கம், மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம், வணக்கம்.
6.35.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ६.३५.४० ॥
முன்னிருந்தும், பின்னிருந்தும் உமக்கு வணக்கம். எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உமக்கு வணக்கம், ஓ சர்வனே! அனந்த வீரியனே, அளவற்ற பராக்கிரமனே! நீர் அனைத்தையும் வியாபிக்கிறீர்; ஆகவே நீரே எல்லாம்.
6.35.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वाऽपि ॥ ६.३५.४१ ॥
உம்மை நண்பனென்று நினைத்து, பலவந்தமாக நான் சொன்னதை — 'ஓ கிருஷ்ணா, ஓ யாதவா, ஓ நண்பா' என்று — உமது இந்த மகிமையை அறியாமல், கவனக்குறைவினாலோ அன்பினாலோ சொன்னேன்.
6.35.42
यच्चापहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ६.३५.४२ ॥
நகைச்சுவைக்காக, உலா, படுக்கை, இருக்கை, உணவு நேரங்களில், தனியாகவோ பிறர் முன்னிலையிலோ, நீர் அவமதிக்கப்பட்டிருந்தால், ஓ அச்யுதா, ஓ அளவிடமுடியாதவரே, அதற்காக உம்மிடம் மன்னிப்பு கோருகிறேன்.
6.35.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश् गुरुर्गरीयान्।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभावः ॥ ६.३५.४३ ॥
நீர் இந்த அசைவனவற்றும் அசையாதனவற்றும் கொண்ட உலகின் தந்தை; நீரே இதன் வழிபாட்டுக்குரியவரும் மிகச் சிறந்த குருவும் ஆவீர். உமக்கு நிகரானவர் இல்லை, உம்மைவிட உயர்ந்தவர் எங்கிருந்து வருவார்? மூன்று உலகங்களிலும் உமது வல்லமைக்கு ஒப்பில்லை.
6.35.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ६.३५.४४ ॥
ஆகையால் உடலை வணங்கி, தாழ்ந்து, துதிக்குரிய இறைவரே, உம்மிடம் அருள் வேண்டுகிறேன். தந்தை மகனையும், நண்பன் நண்பனையும், அன்பர் அன்பரையும் பொறுப்பது போல, ஓ தேவரே, நீர் என்னைப் பொறுத்தருள வேண்டும்.
6.35.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.४५ ॥
முன்பு ஒருபோதும் காணாத வடிவைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன்; ஆனாலும் அச்சத்தால் என் மனம் கலங்குகிறது. ஓ தேவரே, அந்த வடிவையே எனக்குக் காட்டுவீராக. ஓ தேவதேவா, ஓ உலகின் உறைவிடமே, அருள்புரிவீராக.
6.35.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त-
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ६.३५.४६ ॥
கிரீடம் தரித்தவராய், கதை ஏந்தியவராய், சக்கரம் கையில் கொண்டவராய் உம்மை அவ்வாறே காண விரும்புகிறேன். ஓ ஆயிரம் கரங்களை உடையவரே, ஓ பிரபஞ்ச வடிவே, அந்த நான்கு கரங்கள் கொண்ட வடிவிலேயே தோன்றுவீராக.
6.35.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात्।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ६.३५.४७ ॥
அர்ஜுனா, நான் மகிழ்ச்சியுடன் என் யோக ஆற்றலால் உனக்கு இந்த உயர்ந்த வடிவத்தைக் காட்டினேன். இது ஒளிமயமானது, அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது, முடிவற்றது, ஆதியானது; உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் இதற்கு முன் கண்டதில்லை.
6.35.48
न वेद यज्ञाध्ययनैर्न दानै-
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ६.३५.४८ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, வேள்விகளாலும் வேத ஓதலாலும், தானங்களாலும், சடங்குகளாலும், கடும் தவங்களாலும் இந்த வடிவில் மனிதவுலகில் உன்னைத் தவிர யாரும் என்னைக் காண முடியாது.
6.35.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्भमेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ६.३५.४९ ॥
இத்தகைய என் பயங்கர வடிவைக் கண்டு உனக்கு துன்பமும் குழப்பமும் வேண்டாம். அச்சமின்றி மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் என்னுடைய இந்த வடிவையே நீ பார்.
6.35.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ६.३५.५० ॥
இவ்வாறு அர்ஜுனனிடம் சொல்லி, வாசுதேவன் மீண்டும் தன் வடிவைக் காட்டினார். அச்சமுற்ற அவனை ஆறுதல்படுத்தி, அந்த மகாத்மா மீண்டும் சாந்தமான வடிவை ஏற்றார்.
6.35.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ६.३५.५१ ॥
ஜனார்தனா, உன்னுடைய இந்த சாந்தமான மனித வடிவைக் கண்டு, இப்போது நான் நினைவு பெற்றேன்; என் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினேன்.
6.35.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ६.३५.५२ ॥
நீ கண்ட என்னுடைய இந்த வடிவம் காண்பதற்கு மிகவும் அரியது. தேவர்களும் எப்போதும் இந்த வடிவத்தைக் காண விரும்புகின்றனர்.
6.35.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ६.३५.५३ ॥
நீ என்னைக் கண்டதுபோல் இத்தகைய வடிவில் நான் வேதங்களாலோ, தவத்தாலோ, தானத்தாலோ, யாகத்தாலோ காணப்பட இயலாதவன்.
6.35.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ६.३५.५४ ॥
அர்ஜுனா, பகைவரை வாட்டுபவனே, ஒரே பக்தியினால் மட்டுமே இத்தகைய நான் அறியப்படவும், காணப்படவும், உண்மையில் அடையப்படவும் முடியும்.
6.35.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ६.३५.५५ ॥
பாண்டவனே, எனக்காகக் கர்மம் செய்பவன், என்னையே பரமாகக் கொண்டவன், என் பக்தன், பற்றற்றவன், எல்லா உயிர்களிடத்தும் பகையற்றவன் — அவன் என்னையே அடைகிறான்.