महाभारत · अध्याय 6.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.35.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ६.३५.१ ॥
माझ्यावर अनुग्रह करण्यासाठी आपण सांगितलेल्या अध्यात्म नावाच्या परम गुह्य वचनांनी माझा हा मोह नष्ट झाला आहे.
6.35.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ६.३५.२ ॥
हे कमलपत्राक्षा, प्राण्यांची उत्पत्ती आणि लय मी आपल्याकडून विस्ताराने ऐकले आहे, आणि आपले अविनाशी माहात्म्यही.
6.35.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ६.३५.३ ॥
हे परमेश्वरा, आपण स्वतःबद्दल जे सांगितले ते असेच आहे. हे पुरुषोत्तमा, आपले ऐश्वर्यरूप पाहण्याची माझी इच्छा आहे.
6.35.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ ६.३५.४ ॥
हे प्रभो, माझ्याकडून ते पाहणे शक्य आहे असे आपल्याला वाटत असेल, तर हे योगेश्वरा, मला आपले अविनाशी स्वरूप दाखवा.
6.35.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ६.३५.५ ॥
हे पार्था, माझी शेकडो आणि हजारो रूपे पाहा; नाना प्रकारची, दिव्य, विविध वर्ण आणि आकारांची.
6.35.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ६.३५.६ ॥
आदित्य, वसू, रुद्र, दोन अश्विनी आणि मरुत पाहा. हे भारता, पूर्वी कधीही न पाहिलेली अनेक आश्चर्ये पाहा.
6.35.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ६.३५.७ ॥
येथे एकत्र स्थित असलेले हे सर्व चराचर जग आता पाहा, माझ्या देहात पाहा, हे गुडाकेशा; आणि तुला आणखी जे काही पाहायचे असेल ते.
6.35.8
न तु मां शक्ष्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ६.३५.८ ॥
पण तुझ्या या स्वतःच्या डोळ्यांनी तू मला पाहू शकणार नाहीस; तुला दिव्य चक्षू देतो; माझा ऐश्वर योग पाहा.
6.35.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय मरमं रूपमैश्वरम् ॥ ६.३५.९ ॥
राजा, असे सांगून मग महायोगेश्वर हरीने पार्थाला आपले परम ऐश्वर रूप दाखवले.
6.35.10
अनेकवक्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभारणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ६.३५.१० ॥
अनेक मुखे आणि नेत्र असलेला, अनेक अद्भुत दर्शने असलेला, अनेक दिव्य अलंकार असलेला, अनेक दिव्य उगारलेली शस्त्रे असलेला.
6.35.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ६.३५.११ ॥
दिव्य माळा आणि वस्त्रे धारण केलेला, दिव्य सुगंधी लेप लावलेला, सर्व आश्चर्यांनी भरलेला, तो अनंत देव, सर्वत्र मुख असलेला.
6.35.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ६.३५.१२ ॥
आकाशात हजार सूर्य एकाच वेळी उगवले, तर त्या महात्म्याच्या तेजासारखा प्रकाश होऊ शकेल.
6.35.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ६.३५.१३ ॥
तेव्हा पांडुपुत्र अर्जुनाने देवांच्या देवाच्या शरीरात एकत्र स्थित असलेले संपूर्ण जग अनेक प्रकारे विभागलेले पाहिले.
6.35.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धऩञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ६.३५.१४ ॥
तेव्हा विस्मयाने भारावलेला, रोमांचित झालेला धनंजय मस्तक लववून देवाला नमस्कार करून, हात जोडून म्हणाला.
6.35.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ-
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ६.३५.१५ ॥
हे देवा, मी आपल्या देहात सर्व देव, भूतविशेषांचे समूह, कमलासनावर बसलेला ब्रह्मदेव आणि ईश, सर्व ऋषी आणि दिव्य नाग पाहतो.
6.35.16
अनेकबाहूदरवक्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ६.३५.१६ ॥
अनेक बाहू, उदरे, मुखे आणि नेत्र असलेले, सर्वत्र अनंतरूप असलेल्या आपल्याला मी पाहतो. आपला अंत, मध्य किंवा आरंभ मी पाहत नाही. हे विश्वेश्वरा, हे विश्वरूपा, मी पाहतो.
6.35.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता-
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेययम् ॥ ६.३५.१७ ॥
मुकुटधारी, गदाधारी, चक्रधारी, तेजाचा पुंज, सर्वत्र तेजस्वी असलेल्या आपल्याला मी पाहतो. सर्वत्र पाहण्यास कठीण, प्रज्वलित अग्नी आणि सूर्याच्या कांतीचा, अप्रमेय असलेल्या आपल्याला मी पाहतो.
6.35.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ६.३५.१८ ॥
आपणच जाणण्यायोग्य परम अक्षर आहात. आपणच या विश्वाचा परम आधार आहात. आपण अव्यय असून शाश्वत धर्माचे रक्षक आहात. माझ्या मते आपणच सनातन पुरुष आहात.
6.35.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्रं ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ६.३५.१९ ॥
आदी, मध्य व अंत नसलेल्या, अनंत वीर्यवान, अनंत बाहूंच्या, चंद्रसूर्य नेत्र असलेल्या, प्रज्वलित अग्निमुख आपणास मी पाहत आहे. आपल्या तेजाने हे विश्व तापवत आहात.
6.35.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तदेवं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ६.३५.२० ॥
स्वर्ग आणि पृथ्वी यांच्यातील हे अंतराळ आणि सर्व दिशा एकट्या आपल्याने व्यापलेल्या आहेत. हे महात्मन्, आपले हे अद्भुत व उग्र रूप पाहून त्रिलोक असे व्यथित झाले आहेत.
6.35.21
अमी हि त्वा सुरसङ्घा विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणान्ति।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ६.३५.२१ ॥
हे देवसमूह आपल्यात प्रवेश करत आहेत. काही भयभीत होऊन हात जोडून आपली स्तुती करत आहेत. 'स्वस्ती' असे म्हणून महर्षी आणि सिद्धसमूह विविध स्तुतींनी आपले गुणगान करत आहेत.
6.35.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ६.३५.२२ ॥
रुद्र, आदित्य, वसू आणि साध्य, विश्वेदेव, दोन अश्विनीकुमार, मरुद्गण आणि ऊष्मप, तसेच गंधर्व, यक्ष, असुर व सिद्धांचे समूह — हे सर्व विस्मित होऊन आपल्याकडे पाहत आहेत.
6.35.23
रूपं महत्ते बहुवक्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम्।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥ ६.३५.२३ ॥
हे महाबाहो! अनेक मुखे व नेत्र, अनेक बाहू, मांड्या व पाय, अनेक पोटे आणि अनेक दाढांनी भयंकर असे आपले हे महान रूप पाहून लोक व्यथित झाले आहेत, आणि मीही तसाच.
6.35.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वा प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ६.३५.२४ ॥
हे विष्णो! आकाशाला स्पर्श करणारे, तेजस्वी, अनेक रंगांचे, उघडी मुखे व प्रज्वलित विशाल नेत्र असलेले आपले रूप पाहून माझे अंतःकरण अत्यंत व्यथित झाले आहे; मला धैर्य किंवा शांती मिळत नाही.
6.35.25
दंष्ट्राकरालानि च ते सुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.२५ ॥
कालाग्नीसारखी, दाढांनी भयंकर अशी आपली मुखे पाहून मला दिशा कळत नाहीत, आणि शांतीही मिळत नाही. हे देवेशा, जगन्निवासा, प्रसन्न व्हा.
6.35.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ६.३५.२६ ॥
धृतराष्ट्राचे हे सर्व पुत्र राजसंघांसह; भीष्म, द्रोण, तो सूतपुत्र, आणि आपल्या पक्षातील प्रमुख योद्ध्यांसह —
6.35.27
वक्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ६.३५.२७ ॥
ते तुझ्या दाढांनी भयंकर अशा वाकड्या मुखांमध्ये घाईघाईने शिरत आहेत; काही दातांमध्ये अडकलेले, चिरडलेल्या डोक्यांसह दिसत आहेत.
6.35.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ६.३५.२८ ॥
नद्यांचे अनेक पाण्याचे प्रवाह जसे समुद्राकडेच वाहतात, तसे तुझे हे नरलोकातील वीर वाकड्या मुखांमध्ये शिरून प्रज्वलित होत आहेत.
6.35.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका-
स्तवापि वक्राणि समृद्धवेगाः ॥ ६.३५.२९ ॥
पेटलेल्या अग्नीत पतंग जसे पूर्ण वेगाने नाशासाठी शिरतात, तसेच हे लोकही नाशासाठी तुझ्या वाकड्या मुखांत पूर्ण वेगाने शिरत आहेत.
6.35.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता-
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिःक ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ६.३५.३० ॥
हे विष्णो, तू सर्व बाजूंनी सर्व लोकांना गिळत, जळत्या मुखांनी त्यांना चाटत आहेस; तुझ्या तेजाने संपूर्ण जग भरून तुझी उग्र प्रभा तापवत आहे.
6.35.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ६.३५.३१ ॥
उग्र रूप धारण केलेला तू कोण आहेस ते मला सांग. हे देवश्रेष्ठा, तुला नमस्कार असो; प्रसन्न हो. आदिपुरुष अशा तुला मला जाणून घ्यायचे आहे, कारण तुझी प्रवृत्ती मला कळत नाही.
6.35.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः।
ऋतेऽपि त्वा न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ६.३५.३२ ॥
मी काल आहे, लोकांचा संहार करणारा, वाढलेला; येथे लोकांना आवरून घेण्यात प्रवृत्त आहे. तुझ्याशिवायही विरुद्ध सेनांमध्ये उभे असलेले हे सर्व योद्धे वाचणार नाहीत.
6.35.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम्।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ६.३५.३३ ॥
म्हणून तू ऊठ, यश मिळव; शत्रूंना जिंकून समृद्ध राज्याचा उपभोग घे. हे सर्व पूर्वीच माझ्याकडून मारले गेले आहेत; हे सव्यसाची, केवळ निमित्तमात्र हो.
6.35.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथान्यानपि योधवीरान्।
मया हतांस्त्वं जहि माव्यथिष्ठा ।
युद्ध्यस्व जेतानि रणे सपत्नान् ॥ ६.३५.३४ ॥
द्रोण, भीष्म, जयद्रथ, कर्ण आणि इतर वीर योद्ध्यांना—जे माझ्याकडूनच मारले गेले आहेत—तू मार; व्यथित होऊ नकोस. युद्ध कर; रणात तू शत्रूंना जिंकशील.
6.35.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ६.३५.३५ ॥
केशवाचे हे वचन ऐकून, हात जोडलेला, थरथरणारा किरीटी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करून, गद्गद कंठाने, अत्यंत भयभीत होऊन, वाकून कृष्णाला म्हणाला.
6.35.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ६.३५.३६ ॥
हे हृषीकेशा, तुझ्या कीर्तीने जग योग्यच आनंदित व अनुरक्त होते; राक्षस भयभीत होऊन दिशांकडे पळतात आणि सर्व सिद्धसमूह तुला नमस्कार करतात.
6.35.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ६.३५.३७ ॥
हे महात्मन्, ते आपल्याला का नमस्कार करणार नाहीत? आपण ब्रह्मदेवांपेक्षाही श्रेष्ठ आणि त्यांचेही आदिकर्ते आहात. हे अनंता, देवेशा, जगन्निवासा! आपण सत् आणि असत् यांच्यापलीकडील अक्षर आहात.
6.35.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण-
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्ताऽसि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ६.३५.३८ ॥
आपणच आदिदेव, पुराण पुरुष आहात; या विश्वाचे परम निधान आपणच आहात. जाणणारे आपणच, जाणण्यायोग्यही आपणच, परम धामही आपणच. हे अनंतरूपा, हे विश्व आपल्याने व्यापलेले आहे.
6.35.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च।
नमो नमस्तेऽतु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ६.३५.३९ ॥
आपणच वायू, यम, अग्नी, वरुण, चंद्र, प्रजापती आणि प्रपितामह आहात. आपणास हजारो वेळा नमस्कार असो, पुन्हा पुन्हा नमस्कार असो, नमस्कार असो.
6.35.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ६.३५.४० ॥
पुढून आणि मागून आपणास नमस्कार. सर्व बाजूंनी आपणास नमस्कार असो, हे सर्व! हे अनंतवीर्या, अमितपराक्रमा! आपण सर्वांना व्यापता; म्हणून आपणच सर्वकाही आहात.
6.35.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वाऽपि ॥ ६.३५.४१ ॥
आपणास मित्र मानून बळेच मी जे म्हटले — 'हे कृष्णा, हे यादवा, हे सख्या' — आपला हा महिमा न जाणता, प्रमादाने किंवा प्रेमानेही जे म्हटले.
6.35.42
यच्चापहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ६.३५.४२ ॥
विनोदासाठी, विहार, शयन, आसन व भोजनाच्या वेळी, एकटे असताना किंवा इतरांसमोर आपला अपमान झाला असेल, हे अच्युता, हे अप्रमेया, त्याबद्दल मी आपली क्षमा मागतो.
6.35.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश् गुरुर्गरीयान्।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभावः ॥ ६.३५.४३ ॥
आपण चराचर जगताचे पिता आहात, याचे पूज्य आणि श्रेष्ठ गुरू आहात. आपल्यासारखा कोणी नाही, आपल्यापेक्षा अधिक कोण असणार? त्रिलोकात आपला प्रभाव अतुलनीय आहे.
6.35.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ६.३५.४४ ॥
म्हणून शरीर वाकवून, साष्टांग नमस्कार करून, स्तुत्य ईश्वरा, मी आपली कृपा मागतो. पिता पुत्राला, मित्र मित्राला, प्रियकर प्रियेला जसे सहन करतो, तसे हे देवा, आपण मला सहन करावे.
6.35.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.४५ ॥
पूर्वी कधीही न पाहिलेले रूप पाहून मी हर्षित झालो आहे, पण भयाने माझे मन व्यथित झाले आहे. हे देवा, तेच रूप मला दाखवा. हे देवेशा, जगन्निवासा, प्रसन्न व्हा.
6.35.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त-
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ६.३५.४६ ॥
मुकुटधारी, गदाधारी, हातात चक्र धारण केलेले आपणास मी तसेच पाहू इच्छितो. हे सहस्रबाहो, हे विश्वमूर्ते, त्याच चतुर्भुज रूपाने प्रकट व्हा.
6.35.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात्।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ६.३५.४७ ॥
अर्जुना, मी प्रसन्न होऊन माझ्या योगसामर्थ्याने तुला हे परम रूप दाखवले आहे. हे तेजोमय, विश्वरूप, अनंत, आद्य आहे; तुझ्याशिवाय कोणीही याआधी ते पाहिलेले नाही.
6.35.48
न वेद यज्ञाध्ययनैर्न दानै-
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ६.३५.४८ ॥
हे कुरुश्रेष्ठा, यज्ञ, वेदाध्ययन, दान, क्रिया किंवा उग्र तपांनी या रूपात मनुष्यलोकात तुझ्याशिवाय कोणीही मला पाहू शकत नाही.
6.35.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्भमेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ६.३५.४९ ॥
माझे असे भयंकर रूप पाहून तुला दुःख किंवा मोह होऊ नये. भयरहित आणि प्रसन्न मनाने पुन्हा माझेच हे रूप तू पाहा.
6.35.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ६.३५.५० ॥
अशा प्रकारे अर्जुनाला सांगून वासुदेवाने पुन्हा आपले रूप दाखवले. भयभीत झालेल्या त्याला आश्वस्त करून त्या महात्म्याने पुन्हा सौम्य देह धारण केला.
6.35.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ६.३५.५१ ॥
हे जनार्दना, तुझे हे सौम्य मानवी रूप पाहून आता मी सावध होऊन माझ्या मूळ स्थितीला परत आलो आहे.
6.35.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ६.३५.५२ ॥
तू पाहिलेले माझे हे रूप पाहणे अत्यंत दुर्घट आहे. देवसुद्धा नेहमी या रूपाच्या दर्शनाची इच्छा करतात.
6.35.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ६.३५.५३ ॥
तू मला जसा पाहिलास तसा, अशा प्रकारे मी वेदांनी, तपाने, दानाने किंवा यज्ञाने पाहिला जाऊ शकत नाही.
6.35.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ६.३५.५४ ॥
हे अर्जुना, हे परंतप, केवळ अनन्य भक्तीनेच मी अशा प्रकारे जाणला, पाहिला आणि तत्त्वतः प्राप्त केला जाऊ शकतो.
6.35.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ६.३५.५५ ॥
हे पाण्डवा, जो माझ्यासाठी कर्म करतो, मलाच परम मानतो, माझा भक्त आहे, आसक्तिरहित आहे आणि सर्व प्राण्यांविषयी वैरभावरहित आहे, तो मलाच प्राप्त होतो.