മഹാഭാരതം · അധ്യായം 6.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.35.1
मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् ।
यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ६.३५.१ ॥
എന്നോട് കൃപ ചെയ്യുന്നതിനായി നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ, അധ്യാത്മം എന്നു പേരുള്ള പരമ രഹസ്യവചനങ്ങളാൽ എന്റെ ഈ മോഹം നീങ്ങിപ്പോയി.
6.35.2
भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ६.३५.२ ॥
താമരയിതൾക്കണ്ണനേ, ജീവികളുടെ ഉത്പത്തിയും ലയവും നിന്നിൽ നിന്ന് വിസ്തരിച്ചു ഞാൻ കേട്ടു; നിന്റെ അവ്യയമായ മഹിമയും കേട്ടു.
6.35.3
एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ६.३५.३ ॥
പരമേശ്വരാ, നിന്നെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പുരുഷോത്തമാ, നിന്റെ ഐശ്വര്യരൂപം കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
6.35.4
मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो ।
योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ ६.३५.४ ॥
പ്രഭോ, എനിക്കത് കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, യോഗേശ്വരാ, എനിക്ക് നിന്റെ അവ്യയ സ്വരൂപം കാണിച്ചുതരിക.
6.35.5
पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ६.३५.५ ॥
പാർത്ഥാ, എന്റെ നൂറും ആയിരവുമായ രൂപങ്ങൾ കാണുക; നാനാവിധവും ദിവ്യവും നാനാവർണാകൃതികളുമുള്ളവ.
6.35.6
पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा ।
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याऽश्चर्याणि भारत ॥ ६.३५.६ ॥
ആദിത്യന്മാരെയും വസുക്കളെയും രുദ്രന്മാരെയും ഇരട്ട അശ്വിനികളെയും മരുത്തുക്കളെയും കാണുക. ഭാരതാ, മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പല അത്ഭുതങ്ങളും കാണുക.
6.35.7
इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् ।
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ ६.३५.७ ॥
ഇവിടെ ഒരിടത്ത് നിലകൊള്ളുന്ന ഈ സമസ്ത ചരാചര ജഗത്തിനെ ഇപ്പോൾ കാണുക; എന്റെ ദേഹത്തിൽ കാണുക, ഹേ ഗുഡാകേശാ; നീ മറ്റെന്തു കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാലും.
6.35.8
न तु मां शक्ष्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा ।
दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ६.३५.८ ॥
എന്നാൽ നിന്റെ ഈ സ്വന്തം കണ്ണുകൾകൊണ്ട് നിനക്ക് എന്നെ കാണാൻ കഴിയില്ല; നിനക്ക് ദിവ്യമായ ദൃഷ്ടി ഞാൻ നൽകുന്നു; എന്റെ ഐശ്വര യോഗം കാണുക.
6.35.9
एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः ।
दर्शयामास पार्थाय मरमं रूपमैश्वरम् ॥ ६.३५.९ ॥
രാജാവേ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം മഹായോഗേശ്വരനായ ഹരി പാർത്ഥന് തന്റെ പരമമായ ഐശ്വര രൂപം കാണിച്ചു.
6.35.10
अनेकवक्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् ।
अनेकदिव्याभारणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ६.३५.१० ॥
അനേകം മുഖങ്ങളും കണ്ണുകളുമുള്ളവൻ, അനേകം അദ്ഭുത ദർശനങ്ങളുള്ളവൻ, അനേകം ദിവ്യാഭരണങ്ങളുള്ളവൻ, അനേകം ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉയർത്തിയവൻ.
6.35.11
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् ।
सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ६.३५.११ ॥
ദിവ്യമാല്യങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചവൻ, ദിവ്യഗന്ധലേപനമണിഞ്ഞവൻ, സർവാശ്ചര്യമയനായ, അനന്തനായ ദേവൻ, സർവതോമുഖൻ.
6.35.12
दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता ।
यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ६.३५.१२ ॥
ആകാശത്ത് ആയിരം സൂര്യന്മാർ ഒരുമിച്ച് ഉദിച്ചാൽ, ആ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രഭയ്ക്ക് തുല്യമായ പ്രകാശം ഉണ്ടായേക്കാം.
6.35.13
तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा ।
अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ६.३५.१३ ॥
അവിടെ പാണ്ഡവൻ ദേവദേവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒന്നായി നിലകൊള്ളുന്ന സമസ്ത ജഗത്തിനെ പലവിധത്തിൽ വിഭജിതമായി കണ്ടു.
6.35.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धऩञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ६.३५.१४ ॥
അപ്പോൾ വിസ്മയം നിറഞ്ഞ്, രോമാഞ്ചം കൊണ്ട ധനഞ്ജയൻ ശിരസ്സു നമിച്ച് ദേവനെ വണങ്ങി, കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു.
6.35.15
पश्यामि देवांस्तव देव देहे ।
सर्वांस्तथा भूतविशेषसङ्घान् ।
ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ-
मृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ ६.३५.१५ ॥
ദേവാ, അങ്ങയുടെ ശരീരത്തിൽ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ഭൂതവിശേഷസംഘങ്ങളെയും, താമരയിരിപ്പിൽ ഇരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവിനെയും ഈശ്വരനെയും, എല്ലാ ഋഷിമാരെയും ദിവ്യനാഗങ്ങളെയും ഞാൻ കാണുന്നു.
6.35.16
अनेकबाहूदरवक्रनेत्रं ।
पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् ।
नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं ।
पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ ६.३५.१६ ॥
അനേക ബാഹുക്കൾ, ഉദരങ്ങൾ, മുഖങ്ങൾ, നേത്രങ്ങൾ എന്നിവയുള്ള, എല്ലായിടത്തും അനന്തരൂപമുള്ള അങ്ങയെ ഞാൻ കാണുന്നു. അങ്ങയുടെ അന്ത്യമോ മധ്യമോ പിന്നെ ആദിയോ ഞാൻ കാണുന്നില്ല. വിശ്വേശ്വരാ, വിശ്വരൂപാ, ഞാൻ കാണുന്നു.
6.35.17
किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च ।
तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् ।
पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ता-
द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेययम् ॥ ६.३५.१७ ॥
കിരീടധാരിയും ഗദാധാരിയും ചക്രധാരിയും തേജസ്സിന്റെ രാശിയും എല്ലായിടത്തും ദീപ്തിയുള്ളവനുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ കാണുന്നു. എല്ലായിടത്തും കാണാൻ പ്രയാസമുള്ള, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും ദ്യുതിയുള്ള, അപ്രമേയനായ അങ്ങയെ ഞാൻ കാണുന്നു.
6.35.18
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं ।
त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता ।
सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ ६.३५.१८ ॥
അറിയേണ്ട പരമാക്ഷരം നിങ്ങളാണ്. ഈ വിശ്വത്തിന്റെ പരമമായ ആധാരവും നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾ അവ്യയനും ശാശ്വതധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനുമാണ്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ നിങ്ങൾ സനാതനനായ പുരുഷനാണ്.
6.35.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्रं ।
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ ६.३५.१९ ॥
ആദിയും മധ്യവും അന്തവുമില്ലാത്തവനേ, അനന്തവീര്യനേ, അനന്തബാഹുവേ, ചന്ദ്രസൂര്യന്മാരെ നേത്രങ്ങളായുള്ളവനേ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിമുഖനായ നിന്നെ ഞാൻ കാണുന്നു. നിന്റെ തേജസ്സാൽ ഈ വിശ്വത്തെ തപിപ്പിക്കുന്നു.
6.35.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि ।
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तदेवं ।
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ ६.३५.२० ॥
സ്വർഗ്ഗത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിലുള്ള ഈ അന്തരാളവും എല്ലാ ദിക്കുകളും നിന്നാൽ മാത്രം വ്യാപ്തമായിരിക്കുന്നു. മഹാത്മാവേ, നിന്റെ ഈ അദ്ഭുതവും ഉഗ്രവുമായ രൂപം കണ്ട് മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ഇങ്ങനെ വിറകൊള്ളുന്നു.
6.35.21
अमी हि त्वा सुरसङ्घा विशन्ति ।
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणान्ति।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः ।
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ ६.३५.२१ ॥
ഈ ദേവഗണങ്ങൾ നിന്നിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ചിലർ ഭയന്ന് കൈകൂപ്പി നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു. 'സ്വസ്തി' എന്ന് പറഞ്ഞ് മഹർഷിമാരും സിദ്ധസംഘങ്ങളും പലവിധ സ്തുതികളാൽ നിന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നു.
6.35.22
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या ।
विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घा ।
वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ ६.३५.२२ ॥
രുദ്രന്മാരും ആദിത്യന്മാരും വസുക്കളും സാധ്യന്മാരും വിശ്വദേവന്മാരും രണ്ട് അശ്വിനികളും മരുത്തുക്കളും ഊഷ്മപന്മാരും ഗന്ധർവ യക്ഷ അസുര സിദ്ധ സംഘങ്ങളും — ഇവരെല്ലാം വിസ്മയത്തോടെ അങ്ങയെ നോക്കുന്നു.
6.35.23
रूपं महत्ते बहुवक्रनेत्रं ।
महाबाहो बहुबाहूरुपादम्।
बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं ।
दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥ ६.३५.२३ ॥
മഹാബാഹോ! പല മുഖങ്ങളും കണ്ണുകളും, പല കൈകളും തുടകളും പാദങ്ങളും, പല വയറുകളും പല കോരക്കൊമ്പുകളാൽ ഭയങ്കരവുമായ അങ്ങയുടെ ഈ മഹാരൂപം കണ്ട് ലോകങ്ങൾ വ്യഥിതരായിരിക്കുന്നു; ഞാനും അതുപോലെ.
6.35.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं ।
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वा प्रव्यथितान्तरात्मा ।
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ ६.३५.२४ ॥
വിഷ്ണോ! ആകാശത്തെ തൊടുന്നതും, ജ്വലിക്കുന്നതും, പല വർണങ്ങളുള്ളതും, തുറന്ന വായകളും ജ്വലിക്കുന്ന വിശാലമായ കണ്ണുകളുമുള്ള അങ്ങയുടെ രൂപം കണ്ട് എന്റെ അന്തരാത്മാവ് അത്യന്തം വ്യഥിതമായിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് ധൈര്യമോ ശാന്തിയോ ലഭിക്കുന്നില്ല.
6.35.25
दंष्ट्राकरालानि च ते सुखानि ।
दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि।
दिशो न जाने न लभे च शर्म ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.२५ ॥
കാലാഗ്നിക്ക് സമാനമായ, കോരക്കൊമ്പുകളാൽ ഭയങ്കരമായ അങ്ങയുടെ മുഖങ്ങൾ കണ്ട് എനിക്ക് ദിക്കുകൾ അറിയുന്നില്ല, ആശ്വാസവും ലഭിക്കുന്നില്ല. ദേവേശാ, ജഗന്നിവാസാ, പ്രസാദിക്കണമേ.
6.35.26
अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः ।
सर्वे सहैवावनिपालसङ्घैः ।
भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ ।
सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ ६.३५.२६ ॥
ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ ഈ പുത്രന്മാരെല്ലാവരും, രാജസംഘങ്ങളോടൊപ്പം; ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും ആ സൂതപുത്രനും, നമ്മുടെ പ്രധാന യോദ്ധാക്കളോടൊപ്പവും —
6.35.27
वक्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति ।
दंष्ट्राकरालानि भयानकानि।
केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु ।
संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ ६.३५.२७ ॥
അവർ നിന്റെ വളഞ്ഞതും ഭയങ്കരവുമായ കോമ്പല്ലുകളുള്ള വായ്കളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കടക്കുന്നു; ചിലർ പല്ലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി, തകർന്ന തലകളോടെ കാണപ്പെടുന്നു.
6.35.28
यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः ।
समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति।
तथा तवामी नरलोकवीरा ।
विशन्ति वक्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ ६.३५.२८ ॥
നദികളുടെ പല ജലപ്രവാഹങ്ങളും സമുദ്രത്തിലേക്കുതന്നെ ഒഴുകുന്നതുപോലെ, നിന്റെ ഈ മനുഷ്യലോകവീരന്മാർ വളഞ്ഞ വായ്കളിലേക്ക് കടന്ന് ജ്വലിക്കുന്നു.
6.35.29
यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा ।
विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः ।
तथैव नाशाय विशन्ति लोका-
स्तवापि वक्राणि समृद्धवेगाः ॥ ६.३५.२९ ॥
ജ്വലിക്കുന്ന തീയിലേക്ക് ശലഭങ്ങൾ പൂർണ്ണവേഗത്തിൽ നാശത്തിനായി കടക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകങ്ങളും നാശത്തിനായി നിന്റെ വളഞ്ഞ വായ്കളിലേക്ക് പൂർണ്ണവേഗത്തിൽ കടക്കുന്നു.
6.35.30
लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ता-
ल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिःक ।
तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं ।
भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ ६.३५.३० ॥
ഹേ വിഷ്ണോ, നീ എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും സമസ്ത ലോകങ്ങളെയും വിഴുങ്ങി, ജ്വലിക്കുന്ന മുഖങ്ങളാൽ അവയെ നക്കുന്നു; നിന്റെ തേജസ്സിനാൽ സമസ്ത ജഗത്തിനെയും നിറച്ച്, നിന്റെ ഉഗ്രമായ പ്രകാശങ്ങൾ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നു.
6.35.31
आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो ।
नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।
विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं ।
न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ ६.३५.३१ ॥
ഉഗ്രരൂപനായ നീ ആരാണെന്ന് എന്നോട് പറയുക. ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; പ്രസാദിക്കേണമേ. ആദിപുരുഷനായ നിന്നെ അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിന്റെ പ്രവൃത്തി ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.
6.35.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो ।
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः।
ऋतेऽपि त्वा न भविष्यन्ति सर्वे ।
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ ६.३५.३२ ॥
ഞാൻ കാലമാണ്, ലോകങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്നവനായി വളർന്നവനാണ്; ഇവിടെ ലോകങ്ങളെ സംഹരിക്കാൻ പ്രവൃത്തനായിരിക്കുന്നു. നീയില്ലെങ്കിലും, എതിർനിരകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ യോദ്ധാക്കളെല്ലാം ശേഷിക്കുകയില്ല.
6.35.33
तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व ।
जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम्।
मयैवैते निहताः पूर्वमेव ।
निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ ६.३५.३३ ॥
അതിനാൽ നീ എഴുന്നേൽക്കുക, യശസ്സ് നേടുക; ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് സമൃദ്ധമായ രാജ്യം ഭുജിക്കുക. ഇവരെല്ലാം മുമ്പുതന്നെ എന്നാൽ വധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; സവ്യസാചിൻ, നീ കേവലം നിമിത്തമാത്രനായിരിക്കുക.
6.35.34
द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च ।
कर्णं तथान्यानपि योधवीरान्।
मया हतांस्त्वं जहि माव्यथिष्ठा ।
युद्ध्यस्व जेतानि रणे सपत्नान् ॥ ६.३५.३४ ॥
ദ്രോണനെയും ഭീഷ്മനെയും ജയദ്രഥനെയും കർണനെയും മറ്റ് വീരയോദ്ധാക്കളെയും—എന്നാൽ വധിക്കപ്പെട്ടവരെ—നീ കൊല്ലുക. വ്യസനിക്കരുത്. യുദ്ധം ചെയ്യുക; രണത്തിൽ ശത്രുക്കളെ നീ ജയിക്കും.
6.35.35
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य ।
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं ।
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ६.३५.३५ ॥
കേശവന്റെ ഈ വചനം കേട്ട്, കൈകൂപ്പി വിറച്ചുകൊണ്ട് കിരീടി വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു; ഗദ്ഗദകണ്ഠനായി, അത്യന്തം ഭയന്നവനായി, പ്രണമിച്ച് കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു.
6.35.36
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या ।
जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च।
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति ।
सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥ ६.३५.३६ ॥
ഹൃഷീകേശാ, നിന്റെ കീർത്തിയാൽ ലോകം സന്തോഷിക്കുന്നു, അനുരാഗം കൊള്ളുന്നു—ഇത് യുക്തം തന്നെ; രക്ഷസ്സുകൾ ഭയന്ന് ദിക്കുകളിലേക്ക് ഓടുന്നു; സിദ്ധസംഘങ്ങളെല്ലാം നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു.
6.35.37
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् ।
गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे।
अनन्त देवेश जगन्निवास ।
त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ६.३५.३७ ॥
മഹാത്മാവേ, അവർ അങ്ങയെ എന്തുകൊണ്ട് നമസ്കരിക്കാതിരിക്കും? അങ്ങ് ബ്രഹ്മാവിനേക്കാൾ മഹാനും അദ്ദേഹത്തിന്റെയും ആദികർത്താവുമാണ്. അനന്തനേ, ദേവേശനേ, ജഗന്നിവാസനേ! അങ്ങ് സത്-അസത്തുകൾക്കപ്പുറമുള്ള അക്ഷരനാണ്.
6.35.38
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराण-
स्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् ।
वेत्ताऽसि वेद्यं च परं च धाम ।
त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ६.३५.३८ ॥
അങ്ങ് ആദിദേവനും പുരാണപുരുഷനുമാണ്; ഈ വിശ്വത്തിന്റെ പരമ നിധാനവും അങ്ങാണ്. അറിയുന്നവനും അങ്ങ്, അറിയേണ്ടതും അങ്ങ്, പരമധാമവും അങ്ങ്. അനന്തരൂപാ, ഈ വിശ്വം അങ്ങയാൽ വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
6.35.39
वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः ।
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च।
नमो नमस्तेऽतु सहस्रकृत्वः ।
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ६.३५.३९ ॥
അങ്ങ് വായുവും യമനും അഗ്നിയും വരുണനും ചന്ദ്രനും പ്രജാപതിയും പ്രപിതാമഹനുമാണ്. ആയിരം തവണ അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം, നമസ്കാരം.
6.35.40
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते ।
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं ।
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ६.३५.४० ॥
മുന്നിൽനിന്നും പിന്നിൽനിന്നും അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം, ഹേ സർവ! അനന്തവീര്യനേ, അമിതവിക്രമനേ! അങ്ങ് എല്ലാം വ്യാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ അങ്ങ് തന്നെ സർവ്വം.
6.35.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं ।
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति।
अजानता महिमानं तवेदं ।
मया प्रमादात्प्रणयेन वाऽपि ॥ ६.३५.४१ ॥
അങ്ങയെ സുഹൃത്തായി കരുതി ബലപൂർവം ഞാൻ പറഞ്ഞത് — 'ഹേ കൃഷ്ണാ, ഹേ യാദവാ, ഹേ സഖേ' എന്ന് — അങ്ങയുടെ ഈ മഹിമ അറിയാതെ, അശ്രദ്ധയാലോ സ്നേഹത്താലോ ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ്.
6.35.42
यच्चापहासार्थमसत्कृतोऽसि ।
विहारशय्यासनभोजनेषु ।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं ।
तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ६.३५.४२ ॥
തമാശയ്ക്കായി, നടത്തത്തിലും ഉറക്കത്തിലും ഇരിപ്പിലും ഭക്ഷണത്തിലും, ഒറ്റയ്ക്കോ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിലോ, നിങ്ങൾ അപമാനിതനായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഹേ അച്യുതാ, ഹേ അപ്രമേയാ, അതിനായി ഞാൻ നിങ്ങളോട് ക്ഷമ യാചിക്കുന്നു.
6.35.43
पितासि लोकस्य चराचरस्य ।
त्वमस्य पूज्यश् गुरुर्गरीयान्।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो ।
लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभावः ॥ ६.३५.४३ ॥
നിങ്ങൾ ചരാചരലോകത്തിന്റെ പിതാവാണ്; ഇതിന് പൂജ്യനും ഏറ്റവും മഹാനായ ഗുരുവും നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾക്കു സമനായി ആരുമില്ല, നിങ്ങളേക്കാൾ അധികനായി ആരുണ്ട്? മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിങ്ങളുടെ പ്രഭാവം അതുല്യമാണ്.
6.35.44
तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं ।
प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः ।
प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ ६.३५.४४ ॥
അതുകൊണ്ട് ശരീരം വണങ്ങി, സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ച്, സ്തുതിക്കർഹനായ ഈശ്വരാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൃപ തേടുന്നു. പിതാവ് പുത്രനെയും സുഹൃത്ത് സുഹൃത്തിനെയും പ്രിയൻ പ്രിയയെയും സഹിക്കുന്നതുപോലെ, ഹേ ദേവാ, നിങ്ങൾ എന്നെ പൊറുക്കണം.
6.35.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा ।
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे।
तदेव मे दर्शय देव रूपं ।
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ६.३५.४५ ॥
മുമ്പൊരിക്കലും കാണാത്ത രൂപം കണ്ട് ഞാൻ ആനന്ദിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഭയത്താൽ എന്റെ മനസ്സ് കലങ്ങുന്നു. ഹേ ദേവാ, ആ രൂപം തന്നെ എനിക്കു കാണിച്ചുതരണം. ഹേ ദേവേശാ, ജഗന്നിവാസാ, പ്രസാദിക്കണേ.
6.35.46
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्त-
मिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन ।
सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ६.३५.४६ ॥
കിരീടധാരിയായി, ഗദയേന്തി, ചക്രം കയ്യിലേന്തിയ നിങ്ങളെ അങ്ങനെതന്നെ കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഹേ സഹസ്രബാഹോ, ഹേ വിശ്വമൂർത്തേ, ആ നാലു കൈകളുള്ള രൂപത്തിൽത്തന്നെ പ്രത്യക്ഷനാകണേ.
6.35.47
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं ।
रूपं परं दर्शितमात्मयोगात्।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं ।
यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ६.३५.४७ ॥
അർജുനാ, ഞാൻ പ്രസന്നനായി എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ നിനക്ക് ഈ പരമരൂപം കാണിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് തേജോമയവും വിശ്വരൂപവും അനന്തവും ആദ്യവുമാണ്; നിന്നല്ലാതെ മറ്റാരും ഇതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ല.
6.35.48
न वेद यज्ञाध्ययनैर्न दानै-
र्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः ।
एवंरूपः शक्य अहं नृलोके ।
द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ६.३५.४८ ॥
കുരുശ്രേഷ്ഠാ, യജ്ഞങ്ങളാലും വേദാധ്യയനത്താലും ദാനങ്ങളാലും കർമ്മങ്ങളാലും ഉഗ്രതപസ്സുകളാലും ഈ രൂപത്തിൽ മനുഷ്യലോകത്ത് നിന്നല്ലാതെ മറ്റാർക്കും എന്നെ കാണാൻ സാധ്യമല്ല.
6.35.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो ।
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्भमेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं ।
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ६.३५.४९ ॥
ഇങ്ങനെയുള്ള എന്റെ ഭയങ്കരരൂപം കണ്ട് നിനക്ക് വ്യസനവും മോഹവും വേണ്ട. ഭയരഹിതനും പ്രസന്നമനസ്കനുമായി വീണ്ടും എന്റെ ഈ രൂപംതന്നെ നീ കാണുക.
6.35.50
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा ।
स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः।
आश्वासयामास च भीतमेनं ।
भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ६.३५.५० ॥
ഇങ്ങനെ അർജുനനോട് പറഞ്ഞ് വാസുദേവൻ വീണ്ടും തന്റെ രൂപം കാണിച്ചു. ഭയന്ന അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ആ മഹാത്മാവ് വീണ്ടും സൗമ്യശരീരം ധരിച്ചു.
6.35.51
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन ।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ६.३५.५१ ॥
ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ ഈ സൗമ്യമായ മാനുഷരൂപം കണ്ട് ഇപ്പോൾ ഞാൻ ബോധം വീണ്ടെടുത്ത് സ്വാഭാവികാവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
6.35.52
सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम ।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ६.३५.५२ ॥
നീ കണ്ട എന്റെ ഈ രൂപം കാണുവാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. ദേവന്മാരും എപ്പോഴും ഈ രൂപത്തിന്റെ ദർശനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
6.35.53
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया ।
शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ६.३५.५३ ॥
നീ എന്നെ കണ്ടതുപോലെ ഈ വിധത്തിൽ വേദങ്ങളാലോ തപസ്സിനാലോ ദാനത്താലോ യജ്ഞത്താലോ എനിക്ക് കാണപ്പെടാൻ സാധ്യമല്ല.
6.35.54
भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधोऽर्जुन ।
ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ६.३५.५४ ॥
അർജ്ജുനാ, ശത്രുക്കളെ തപിപ്പിക്കുന്നവനേ, അനന്യമായ ഭക്തികൊണ്ടു മാത്രമേ ഞാൻ ഇപ്രകാരം അറിയപ്പെടാനും കാണപ്പെടാനും തത്ത്വത്തിൽ പ്രവേശിക്കപ്പെടാനും കഴിയൂ.
6.35.55
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ६.३५.५५ ॥
പാണ്ഡവാ, എനിക്കായി കർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ, എന്നെ പരമമായി കരുതുന്നവൻ, എന്റെ ഭക്തൻ, ആസക്തിയില്ലാത്തവൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളോടും വൈരമില്ലാത്തവൻ — അവൻ എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.